Deurklankmetode
Deurklankmetode is 'n ultrasoniese toets waar 'n sender en 'n ontvanger aan weerskante van die toetsstuk geplaas word om innerlike defekte deur intensiteitsverswakking op te spoor. Dit word dikwels gebruik om krake of holtes in metale te vind.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
'n Ultrasoniese golfpakket word deur 'n sender uitgestuur en deur die toetsstuk voortgeplant. Wanneer die klank by 'n defekpunt (byvoorbeeld 'n kraak) weerkaats of geabsorbeer word, verander die intensiteit van die ontvangde sein. Die ontvanger meet hierdie veranderinge en gee 'n seinsvoorstelling uit.
Metallurgiese relevansie & risiko's tydens sweis
Deurklankmetode is veral belangrik in die toets van sweisnaatkwaliteit, aangesien dit mikroskopiese krake of onvolledige fusies kan opspoor. Verkeerde instellings of swak kontak tussen sender en ontvanger kan lei tot gemiste deteksies, wat risiko's vir die veiligheid van die komponent inhou.
Werkswinkelpraktyk & opdragte
• Sender-ontvanger-afstand: Die twee toestelle moet so geplaas word dat hulle 'n reguit lyn vorm en die maksimum klankafstand van die toetsstuk kan oorbrug. 'n Afstand van minstens 10 cm is gebruiklik.
• Klankfrekwensie: Afhangende van die materiaal en tipe defek word 'n spesifieke frekwensie gekies. Vir metale met 'n hoë liggaamsvetgehalte (byvoorbeeld staal) word frekwensies tussen 2,5 MHz en 10 MHz gebruik.
• Kalibrasie: Voor elke toets moet die toestel gekalibreer word om te verseker dat die metings korrek is. Dit behels die instelling van die ontvanger op die regte drempelwaarde.