Dinamiese hardheidsmeting
Die Dinamiese hardheidsmeting meet die hardheid van 'n materiaal deur die impak van 'n liggaam met bekende energie. Die terugbonsafstand dui aan hoeveel energie geabsorbeer is.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die Dinamiese Hardheidstoets is gebaseer op die beginsel van die impak van 'n swaar liggaam (bv. 'n bal) op die oppervlak wat getoets word. Die energie waarmee die liggaam tref, word in arbeid omgesit wanneer dit terugbons. Die terugbonsafstand is 'n maatstaf vir die geabsorbeerde energie en dus vir die hardheid van die materiaal.
Metallurgiese relevansie en risiko's tydens sweiswerk
Die Dinamiese Hardheidstoets is veral belangrik vir hoogs harde staal, soos martensiet of Tempered Steel. By 'n te hoë martensietinhoud kan die Dinamiese Hardheid sterk styg, wat kan lei tot sweisnaatgebiede wat meer geneig is tot krake. 'n Te hoë Dinamiese Hardheidswaarde kan ook die taaiheid en die rekbaarheid van die materiaal benadeel.
Werkswinkelpraktyk en hanteringsinstruksies
Om 'n akkurate Dinamiese Hardheidstoets uit te voer, moet die liggaam (bv. 'n bal) met 'n gedefinieerde spoed op die oppervlak wat getoets word, val. Die hoogte van die impak bepaal die kinetiese energie. Die terugbonsafstand word gemeet en in 'n hardheidswaarde omgeskakel. 'n Tipiese standaard vir die impakhoogtebereik lê tussen 50 mm en 100 mm. By staal met 'n hoë martensietinhoud moet die Dinamiese Hardheid nie hoër as 600 HV wees nie, om krake te vermy.