Inhardingsdiepte
Die inhardingsdiepte is die diepte in 'n werkstuk tot waar 'n vasgestelde minimumhardheid bereik word. Dit hang af van hardingsmetodes soos martensietvorming of austeniet-transformasie.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die inhardingsdiepte verwys na die diepte in 'n werkstuk tot waar 'n bepaalde hardheid bereik word. Hierdie proses kan veroorsaak word deur verskillende hardingsmetodes soos martensietvorming of austeniet-transformasie. By martensietvorming koel die materiaal vinnig af en vorm glasharde strukture, terwyl die austeniet-transformasie by stadige afkoeling 'n sagter fase skep.
Metallurgiese relevansie & risiko's by sweis
Die inhardingsdiepte is baie belangrik vir die meganiese eienskappe van die werkstuk. 'n Te klein inhardingsdiepte kan lei tot te sagte gebiede wat onder hardheidsgebruik of belasting kan skeur. 'n Te groot inharding kan daarenteen lei tot glasharde gebiede met verhoogde brosheidsensitiwiteit. Dit is belangrik om die inhardingsdiepte noukeurig te beheer om die gewenste materiaalgedrag te verseker.
Werkspraktyk & handelingsinstruksies
Om die inhardingsdiepte te bepaal en te beheer, moet die hardingsmetodes en afkoeltye noukeurig nagekom word. By martensietvorming is dit belangrik om die materiaal vinnig af te koel, bv. deur spuitwaterbronne of vloeistofverkoelingstelsels. By austeniet-transformasie moet die afkoeling stadig plaasvind om 'n sagte fase te bereik. Die presiese inhardingsdiepte kan bepaal word deur hardheidstoetse, bv. deur Brinell of die Rockwell-hardheidstoets.