Oppervlakharding-diepte
Die Oppervlakharding-diepte is die laagdikte waarin 'n gedefinieerde minimumhardheid bereik word wanneer 'n werkstuk na die Oppervlakharding afgekoel word. Dit beïnvloed die hardheidsverspreiding en die struktuur van die materiaal.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Na die opkoolharding vorm 'n laag met verhoogde hardheid in die materiaal, wat van die oppervlak na binne strek. Die diepte van hierdie harde laag hang af van die opkooltoestande en die materiaal.
Metallurgiese relevansie & risiko's by sweis
Te min opkoolhardingsdiepte kan lei tot onvoldoende hardheid in die sweissone, wat die taaiheid en die weerstandsvlak van die materiaal benadeel. Te veel opkoolharding kan lei tot kraakgevoelige strukture en verhoogde spanningsopbou, wat die risiko van krake verhoog.
Werkplaaspraktyk & handelingsinstruksies
Om 'n optimale opkoolhardingsdiepte te bereik, moet die afkoeltyd na die opkoolharding presies beheer word. 'n Tipiese opkoolhardingsdiepte is by baie staalsoorte ongeveer 0,5 tot 1 mm. By spesiale materiale of hardheidsvereistes kan hierdie diepte verskil en moet dit in die betrokke handboek van die materiaal nagekom word.