Elektronstraal verharding
Proses vir oppervlakverharding in 'n vakuum deur gerigte bombardement van die oppervlak met versnelde elektrone. Hoë energiedigtheid laat skerpkantige verharde sones toe sonder eksterne verkoelingsmedia.
Tydens elektronstraalverharding word die oppervlak plaaslik verhit en skielik afgeskrik. Sodoende kry jy 'n harde randlaag, maar die kern bly taai. Die proses is goed geskik vir dele wat slytvast moet wees, soos leidings of tandflanke.
Maar pas op: as jy te veel energie insit of die oppervlak te lank bestraal, kan die deel oorverhit raak en trek. Ook krake is moontlik as die materiaal te hard word. Jy moet dus die drywing en die verblyftyd mooi op mekaar afstem, anders het jy vinnig uitval. In die praktyk beteken dit: eers probeer, dan serie.