Hardheidstoets op sweisverbindings
Die hardheidstoets meet die weerstand van 'n materiaal teen die indringing van 'n toetsliggaam oor die sweisnaat. Dit identifiseer ongeoorloofde hardheidverhogings wat op verhardingsneigings dui.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die hardheidstoets meet die weerstand van 'n materiaal teen die indringing van 'n gestandaardiseerde toetsliggaam. Dit word gedoen deur die toetsliggaam op die sweisnaat te druk en meet hoe diep die liggaam in die metaal indring.
Metallurgiese relevansie & risiko's tydens sweis
Ongeoorloofde hardheidverhogings in die struktuur kan lei tot krake en breek. 'n Te harde sweisnaat kan ook die meganiese eienskappe van die materiaal beïnvloed, wat veral gevaarlik kan wees by hoogs belaste toepassings.
Werkplaaspraktyk & handleidings
Die hardheidstoets word met 'n Brinell- of Rockwell-hardheidstoetser uitgevoer. Die toetsliggaam word op die sweisnaat gedruk en die diepte van indringing gemeet. Vir staalsweislasse moet die hardheid van die naat nie meer as 1,2 tot 1,5 keer so hoog soos die basismetaal wees nie. By ongeoorloofde resultate is 'n hernuwe sweislas nodig.