Hardingsdiepte volgens DIN
Die hardingsdiepte volgens DIN is die afstand van die oppervlak van 'n randlaaggeharde komponent tot die punt waar 'n gedefinieerde grenshardheid onderskry word. Dit toon die uitbreiding van die veranderde sone.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die hardingsdiepte volgens DIN verwys na die gebied in 'n materiaal wat deur 'n hardingsbeheer soos randlaaggeharde (RSG) verander is. By hierdie metode word die oppervlak van die materiaal gehard, terwyl die kern steeds sagter bly. Dit gebeur deur die toediening van hitte en daarna afkoeling onder 'n beskermende skerm.
Metallurgiese relevansie & risiko's tydens sweiswerk
Te min hardingsdiepte kan daartoe lei dat die oppervlak van die komponent nie voldoende gehard is nie en dus vatbaar is vir krake of slytasie. Te veel hardingsdiepte kan egter lei tot 'n te hoë hardheid van die oppervlak, wat die materiaal vatbaar maak vir breekpunte. Verder kan 'n ongelyke hardingsdiepte lei tot spanningsverskille wat ook krake kan veroorsaak.
Werkwinkelpraktyk & instruksies
Om die hardingsdiepte volgens DIN te verseker, moet die volgende stappe gedoen word:
1. Voorbereiding van die materiaal: Maak seker dat die materiaal skoon en vry van onsuiwerhede is.
2. Toepassing van die hardingsbehandeling: Pas die randlaaggeharde (RSG) metode toe met die voorgeskrewe hittetemperature en -tye.
3. Afkoeling onder beskermende skerm: Koel die materiaal onder 'n beskermende skerm om 'n egalige hardheidsverspreiding te verseker.
4. Meting van die hardingsdiepte: Gebruik 'n hardheidsmeter om die hardingsdiepte volgens DIN te meet en seker te maak dat dit aan die voorgeskrewe standaard voldoen.