Kernhardheid
Die kernhardheid is die hardheid in die middel van 'n geharde komponent, buite die rand. Dit beïnvloed die taaiheid en vermoeidheidsweerstand.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die kernhardheid ontstaan deur die hittebehandelde metaalstrukture, veral in staalsoorte. By die hardheidsmetode word die materiaal tot 'n hoë temperatuur verhit en dan vinnig afgekoel, wat lei tot die vorming van glasharde struktuur soos martensiet.
Metallurgiese relevansie & risiko's tydens sweiswerk
'n Ongelykmatige kernhardheid kan lei tot skeure en breek in die komponent. By te hoë martensietinhoud (te vinnige afkoeling) word die materiaal hard en vatbaar vir warmbars. Te langsame afkoeling kan lei tot 'n te sagte kernstruktuur, wat die taaiheid verminder.
Werkswinkelpraktyk & opdragte
Om 'n gelykmatige kernhardheid te verseker, is dit noodsaaklik om die korrekte afkoelposisie te handhaaf. Dit sluit die gebruik van verkoelingswater of verkoelingsgasse met die regte temperatuur en die gepaste verkoelingsmetode in. Die tyd en temperatuur van die hardingsmedium sowel as die afkoeltempo moet presies nagekom word om 'n optimale kernhardheid te bereik.