Kritiese rekristallisasiegraad
Die kritiese rekristallisasiegraad is die maksimum plastiese vervormingsgraad waarby daar na gloeiing geen verdere korrelgroei optree nie. As hierdie graad oorskry word, word die materiaal te sag en onaanvaarbaar verswak.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die Kritiese Rekristallisasiegraad is die punt waar die kristalstruktuur van die materiaal na gloeiing nie meer vergroot word nie. Hierdie graad hang af van die eienskappe van die metaal en die omgewingstemperatuur.
Metallurgiese relevansie en risiko's tydens sweiswerk
As die plastiese vervormingsgraad bo die Kritiese Rekristallisasiegraad is, kan die materiaal na gloeiing te sag word. Dit lei tot 'n vermindering in sterkte en taaiheid, verhoog die vatbaarheid vir krake en verminder die lewensduur van die onderdeel.
Werkplaaspraktyk en handelingsinstruksies
Om die Kritiese Rekristallisasiegraad te vermy, moet die plastiese vervormingsgraad tydens die sweisproses so laag as moontlik gehou word. Dit kan bereik word deur die keuse van die regte sweismetode en die korrekte prosesparameters. By staal met 'n hoë Kritiese Rekristallisasiegraad is dit veral belangrik om sorgvuldige temperatuurbeheer tydens gloeiing te verseker.