Oppervlakhardheid
Die oppervlakhardheid is die hoogste hardheidsgraad aan die rand van 'n werkstuk, ontwikkel deur termiese of termochemiese behandelings en beïnvloed die gedrag onder meganiese belasting.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die oppervlakhardheid ontstaan deur die rangskikking van atome in die boonste mikrokorrel. By verhoogde temperatuur en spesiale chemiese omgewings kan hierdie atome in 'n harder kristalrooster organiseer, wat die hardheid verhoog.
Metallurgiese relevansie en risiko's by sweis
'n Hoë oppervlakhardheid kan die werkstuk onder meganiese belasting beter weerstaan. Dit kan egter ook tot skeure lei as die verskil met die kernhardheid te groot is. Boonop beïnvloed dit die bewerkbaarheid en die sweis van die materiaal.
Werkplasispraktyk en handleidings
Om 'n optimale oppervlakhardheid te bereik, kontroleer die temperatuur en tyd van die behandeling noukeurig. By staal met hoë koolstofinhoud (bv. HSS) moet die afkoeltyd na die sweis tot 'n minimum beperk word om skeure te vermy. Gebruik 'n Rockwell-hardheidstoetser of 'n Brinell-hardheidsmonster vir metings.