Passiverings-toetsmetodes
Passiverings-toetsmetodes verifieer die doeltreffendheid van passiveringslae deur chemiese indikators of elektrochemiese metings. Dit bevestig 'n korrosiebestande oppervlak.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Passiverings-toetsmetodes meet die korrosieweerstand van 'n oppervlak deur die uitruiling van elektrone tussen die metaal en die omgewing te monitor. Chemiese indikators toon deur kleurverandering of pH-verandering aan of passivering suksesvol is. Elektrochemiese metings meet die elektrochemiese potensiaal van die materiaal om sy korrosieweerstand te kwantifiseer.
Metallurgiese relevansie en risiko's tydens sweiswerk
'n Mislukte passivering kan tot verhoogde korrosie en dus tot krake of slytasie van die komponente lei. Die toets verseker dat die oppervlak na die sweiswerk korrek gepassiveer is om sy lewensduur te verleng.
Werkplaas praktyk en handleidings
Gebruik chemiese indikators soos plate met pH-papier of elektrochemiese meetinstrumente vir die toets. Na die sweiswerk laat die komponente minstens 24 uur vir passivering staan voordat jy toets. By mislukte passivering moet jy die materiaal herpassiveer en weer toets.