Plastiese sone
Die smal gebied direk voor die kraakpunt, waarin die vloeigrens van die materiaal oorskry word. Sy grootte beïnvloed die spanningstoestand en taaiheid aansienlik.
As daar 'n kraak in die werkstuk onder las is, bou die spanning voor sy punt op. Is die materiaal taai genoeg, vervorm dit daar plasties, die kraakpunt stomp af en die kraak het meer energie nodig om verder te loop. By hoëvaste staal is hierdie vervormingsone egter klein, want die materiaal gee min mee – die kraak bly skerp en versprei vinnig bros.
Met sweis maak jy dit dikwels erger: Die hittebeïnvloedingsone word hard en bros, en deur die krimping ontstaan eiespanninge wat die kraak ekstra "trek". Daarby kom waterstof wat die struktuur bros maak. Die resultaat is 'n klein, harde sone wat geen kraak kan keer nie.
In die praktyk beteken dit: Neem 'n materiaal met goeie taaiheid, verhit die deel vooraf sodat daar nie 'n harde struktuur vorm nie, en moenie die naat te vinnig laat afkoel na die sweis nie. Skerp kante en kerwe moet jy vooraf skoon uitslyp – elke kerf is 'n beginpunt vir 'n kraak. As jy die hardheid toets en die naat is te hard, help net een ding: Warmtebehandeling of sweisparameters verander.