Restkoolstofgehalte in martensiet
Die restkoolstofgehalte in martensiet bepaal sy hardheid en vervorming. Te veel koolstof lei tot 'n glasharde, kraakbare struktuur.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
In martensiet is die koolstof in die tetragonale rooster gedwonge opgelos en veroorsaak die vervorming van die kristalrooster. Hoe meer koolstof teenwoordig is, hoe sterker word die rooster vervorm en hoe harder word die materiaal.
Metallurgiese relevansie & risiko's tydens sweiswerk
'n Te hoë resteerkoolstofgehalte (bo 0,8 %) lei tot 'n sterk martensiet met hoë draaisterkte en lae rekbaarheid. Dit kan lei tot warmbars en verbrokkeling van die sweisnaat. 'n Te lae koolstofgehalte (onder 0,4 %) vergrof die struktuur en verlaag die hardheid.
Werkplaas praktyk & hanteringsinstruksies
Om 'n goeie martensiet te verkry, moet die resteerkoolstofgehalte tussen 0,6 % en 0,8 % lê. Dit kan bereik word deur korrekte afkoeling en die keuse van die regte staal. By die sweis van hoëprestasie-metale soos HSS of martensietstaal is vinnige afkoeling (t8/5 < 10 s) noodsaaklik om 'n homogene martensiet te skep.