skleroskoop-hardheid
Skleroskoop-hardheid meet die elastiese hardheid van 'n materiaal deur die terugspringhoogte van 'n valhamer met diamantpunt te meet. 'n Hoër terugspringhoogte beteken laer hardheid.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
'n Valhamer met 'n diamantpunt word van 'n vaste hoogte op die monster gegooi. Die energie van die val word deels in beweging omgesit en deels in vervorming van die monster. Die terugspringhoogte hang af van die elastiese eienskappe van die monster: hoe sterker die materiaal, hoe hoër spring die hamer terug.
Metallurgiese relevansie en risiko's tydens sweis
Die skleroskoop-hardheid gee 'n aanduiding van die elastiese hardheid van die materiaal. By te hoë hardheid kan die materiaal vatbaar wees vir krake en breuke, terwyl 'n te lae hardheid tot plastiese vervorming kan lei. In die sweisrigting is dit belangrik dat die hardheid in die koue toestand nie te hoog is nie, om krake te voorkom.
Werkswinkelpraktyk en optrede-instruksies
Vir 'n akkurate skleroskoop-hardheidstrap word die valhamer van 'n hoogte van 10 cm gegooi. Die terugspringhoogte word gemeet en met 'n hardheidsvergelykingstabel vergelyk. 'n Tipiese materiaal soos staal behoort by 'n hardheidstrap van 45 tot 60 HRC te lê. By buitengewoon hoë of lae waardes moet die sweisparameters nagegaan word om krake of plastiese vervormings te vermy.