Stikstof-affiniteit van legeringselemente
Die stikstof-affiniteit van legeringselemente meet hoe sterk hierdie elemente met stikstof reageer en stabiele nitriede vorm. Dit lei tot korrelverfyning en stabiliseer die struktuur.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Legeringselemente met 'n hoë stikstof-affiniteit, soos titaan of aluminium, reageer sterk met die stikstof in die smelt. Hulle vorm stabiele nitriede wat die metaalkorrel fyner maak en die struktuur stabiliseer.
Metallurgiese relevansie en risiko's tydens sweiswerk
'n Hoë stikstof-affiniteit kan tot korrelverfyning lei, wat die sterkte verhoog. Daar kan egter ook oornitriding plaasvind as die stikstofinhoud te hoog is. Dit kan die mikrostruktuur verander en skeurvorming of breekpunte veroorsaak.
Werkswinkelpraktyk en instruksies
By die sweis van legerings met 'n hoë stikstof-affiniteit, let op die stikstofinhoud in die smelt. Gebruik geskikte beskermgas-mengsels om die stikstofinhoud te beheer. By aluminium of titaan is die waardes gewoonlik tussen 0,1 en 0,2 % vasgestel.