Vickers-hardheid
Vickers-hardheid meet die hardheid van 'n materiaal deur 'n piramidevormige diamantpunt. Die hardheid word bereken uit die kwosiënt van toetskrag en manteloppervlak van die indruk.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die Vickers-hardheid word bepaal deur 'n piramidevormige diamantpunt op die materiaal te druk. Die punt het 'n openingshoek van 136 grade en veroorsaak tydens die drukking 'n indruk in die materiaal. Die hardheid van die materiaal volg uit die kwosiënt van die toegepaste toetskrag en die manteloppervlak van die blywende indruk.
Metallurgiese relevansie & risiko's by sweiswerk
Die Vickers-hardheid is 'n belangrike maatstaf vir die hardheid van staal en ander metale. Te hoë hardheid kan lei tot breekrisiko's, terwyl te lae hardheid die materiaal te sag maak en dit taaiheid verloor. By sweiswerk is dit deurslaggewend dat die hardheid van die materiaal in 'n optimale gebied bly om 'n veilige en langdurige verbinding te maak.
Werkswinkelpraktyk & handelingsinstruksies
Om die Vickers-hardheid te meet, word 'n spesiale mikroskoop gebruik. Die toetskrag word in Newton (N) aangedui, en die resultaat word as hardheidsgetal HV (Vickers-hardheid) uitgedruk. Vir staal stel 'n mens 'n hardheid van 200 tot 450 HV as teiken. By te hoë hardheid kan die sweisnaad vatbaar wees vir krake, terwyl te lae hardheid die materiaal te sag maak en dit taaiheid verloor.