Hitte-beïnvloedde sone verhardingsfaktor
Die hitte-beïnvloedde sone verhardingsfaktor meet die relatiewe toename in hardheid in die sweisnaat en omgewing. Dit is deurslaggewend vir die risikobepaling van waterstofkrake.
Fisies-chemiese werkingsmeganisme
Die verhardingsfaktor dui aan hoeveel die hardheid in die hitte-beïnvloedde sone (HBS) verhoog word in vergelyking met die onaangeraakte basismateriaal. Dit gebeur deur 'n veranderde korrelgrootte en kristalstruktuur.
Metallurgiese relevansie en risiko's tydens sweiswerk
'n Te hoë verhardingsfaktor kan lei tot die ontstaan van waterstofkrake, veral by stewige staalsoorte soos martensiet. Dit verhoog die risiko van spanningskorrosiekraking en verminder die lewensduur van die sweisnaat.
Werkswinkelpraktyk en instruksies
Om die verhardingsfaktor te verminder, let op korrekte afkoeling. Gebruik by stewige staalsoorte 'n beheerde afkoelmetode soos hittebehandeling na die sweis. By hoogs verhardende materiale (bv. HSS) moet die maksimum hardheid in die HBS tot 500 HB of minder beperk word.