Randlaagharding
, , induksieharding — harde dop, taai kern
AI generated Soms wil jy net die oppervlak hard hê — die kern moet taai bly. Dit is presies wat die randlaaghardingsprosesse doen: , en induksieharding. Ratte, asse en laers loop daarmee hard aan die oppervlak en taai binne. Wie hulle ken, verstaan ook die sementeringsstaal.
'n Rat moet aan die buitekant hard wees (teen slytasie), maar binnekant taai (sodat dit nie breek nie). 'n Deurharding sou dit deur en deur bros maak. Die oplossing heet : Net die buitenste laag word gehard, die kern bly sag en taai.
( + ) is die klassieke proses vir laaggekoolde staal soos . Die verloop:
1. : Die onderdeel lê ure lank by 900–950 °C in 'n koolstofafgewende atmosfeer. Die diffundeer in die randlaag tot daar 0,7–1,0 % C sit — die kern behou sy 0,15 %.
2. : Afskrik maak die opgekoolde randlaag harde , terwyl die koolstofarme kern sag bly.
Die resultaat is die perfekte kombinasie: harde oppervlak, taai kern. Die (Eht) sê jou hoe diep die harde laag strek — tipies 0,3 tot 2 mm.
werk met in plaas van . By 500–570 °C diffundeer stikstof in die oppervlak en vorm uiters harde nitriede. Die groot voordeel: Daar vind geen afskrik plaas nie, dus byna geen vervorming nie. Genitreerde lae is baie hard en , maar dun (0,1–0,8 mm).
verhit net die randsoom blitsvinnig met 'n induksieveld en skrik dit dadelik af. Dit is ideaal vir groot onderdele soos krukasse en tandstange: selektief, vinnig en met 'n gedefinieerde hardingsdiepte.
Al drie prosesse het direk met te doen:
• Sementeringsstaal is voor die goed sweisbaar (sag, laaggekool). Na die is die oppervlak te hard en te kraakgeneig vir — sweisnaden hoort in die sagte kerntoestand, voor die .
• Genitreerde oppervlaktes kan nie meer gesweis word nie, sonder om die harde laag te vernietig.
• Sweis jy 'n gesementeerde of genitreerde onderdeel aan, vernietig jy in die juis die harde randlaag wat die onderdeel nodig het.