Χάλυβες καλουπιών χυτού με πίεση
στην πιο σκληρή εφαρμογή: υγρό μέταλλο υπό πίεση
AI generated Τα καλούπια χυτού με πίεση υφίστανται το πιο σκληρό θερμικό σοκ στην κατασκευή εργαλείων: αλουμίνιο πάνω από 600 °C υπό υψηλή πίεση, μετά ψύξη – κύκλος με κύκλο. Γι' αυτό χρειάζεται με μέγιστη αντοχή στη θερμοκρασία. Στη μετράει κάθε λεπτομέρεια.
Το είναι η πιο σκληρή εφαρμογή για . Εδώ, υγρό μέταλλο – αλουμίνιο, ψευδάργυρος ή μαγνήσιο – πιέζεται με υψηλή πίεση σε ένα χαλύβδινο καλούπι, όπου στερεοποιείται σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Το καλούπι υφίσταται φορτίο που δεν γνωρίζει κανένα άλλο εργαλείο: καυτό μέταλλο, υψηλή πίεση, γρήγορη ψύξη – και αυτό χιλιάδες φορές στη σειρά.
Η συνέπεια αυτού του συνεχούς θερμικού σοκ είναι οι : λεπτές ρωγμές δικτύου στην επιφάνεια του καλουπιού, που δημιουργούνται επειδή η επιφάνεια διαστέλλεται και συστέλλεται συνεχώς με τον ρυθμό των κύκλων. Κάποια στιγμή το υλικό σπάει. Γι' αυτό το καλούπι χυτού με πίεση χρειάζεται με υψηλή , καλή θερμική αντοχή και αντοχή σε αυτή την εναλλασσόμενη καταπόνηση.
Τα τυπικά υλικά είναι (X37CrMoV5-1) και (X40CrMoV5-1). Και τα δύο είναι CrMoV χάλυβες θερμής εργασίας, που παραμένουν ισχυροί ακόμη και στους 600 °C. Για τις υψηλότερες απαιτήσεις – μεγάλα καλούπια αλουμινίου με ακραία καταπόνηση ρωγμών θερμικής κόπωσης – υπάρχει ο (X38CrMoV5-3) με ακόμη υψηλότερη αντοχή στη θερμοκρασία. Ο είναι ένα πολυεργαλείο: χρησιμοποιείται επίσης στο – αλλά εκεί με εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις για το πρόσθετο υλικό.
Σημαντική είναι η διάκριση των δύο μεθόδων: Η χυτεύει κράματα με χαμηλό σημείο τήξης όπως ο ψευδάργυρος (περίπου 400–450 °C), ενώ η χυτεύει αλουμίνιο και μαγνήσιο στους περίπου 650 °C. Το καλούπιο αλουμινίου στη μέθοδο ψυχρού θαλάμου είναι θερμικά η πιο σκληρή περίπτωση – ακριβώς εκεί δημιουργούνται οι περισσότερες ρωγμές θερμικής κόπωσης.
Κατά τη ενός καλουπιού χυτού με πίεση, το ζητούμενο είναι πάντα το ίδιο: να διατηρηθεί η αντοχή στη θερμοκρασία. Το σημείο επισκευής πρέπει να γίνει ξανά τόσο ανθεκτικό στη θερμοκρασία όσο το , αλλιώς θα σπάσει ξανά στον επόμενο κύκλο. Γι' αυτό: συγκόλληση εν θερμώ, πρόσθετο υλικό με συμβατή δομή, αμέσως μετά θερμική ανόπτηση.