Χάλυβες ενανθράκωσης — Μεταλλουργία

Οι χάλυβες ενανθράκωσης λύνουν ένα κλασικό πρόβλημα: Ένα γρανάζι πρέπει εξωτερικά να είναι σκληρό και , εσωτερικά όμως όλκιμο, ώστε να μην σπάει κάτω από κρούση. Το κόλπο λέγεται . Ο χάλυβας ξεκινά με λίγο (0,1–0,25 %) – μαλακός και όλκιμος. Μετά τη μορφοποίηση, η επιφάνεια «ενανθρακώνεται» σε φούρνο που αποδίδει : Ο διαχέεται στο επιφανειακό στρώμα. Μετά γίνεται – το πλούσιο σε άνθρακα χείλος γίνεται σκληρό σαν γυαλί, ο φτωχός σε άνθρακα πυρήνας παραμένει όλκιμος.

Οι τυπικοί εκπρόσωποι: , και . Το και το μαγγάνιο βελτιώνουν τη , το επιπλέον την . Το αποτέλεσμα μετριέται μέσω του – το βάθος μέχρι το οποίο φτάνει το σκληρό στρώμα. Η όλη διαδικασία ονομάζεται , η σκληρυμένη επιφάνεια προκύπτει από .

Για σένα ως συγκολλητή είναι καθοριστικό σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο χάλυβας. Στη μαλακή αρχική κατάσταση (ακατέργαστος) ένας συγκολλάται σχεδόν τόσο απλά όσο ένας δομικός χάλυβας – η χαμηλή περιεκτικότητα άνθρακα τον κάνει καλά συγκολλήσιμο. Εντελώς διαφορετικά, όταν το εξάρτημα είναι ήδη ενανθρακωμένο και βαμμένο: Το σκληρό επιφανειακό στρώμα με την υψηλή περιεκτικότητα άνθρακα στην επιφάνεια σχηματίζει κατά τη εύθραυστο και ραγίζει. Η συγκόλληση καταστρέφει επίσης ανεπανόρθωτα το ενανθρακωμένο στρώμα.

Ο κανόνας λοιπόν είναι: Ενανθρακωμένα και βαμμένα εξαρτήματα κατά το δυνατόν να μη συγκολλούνται. Αν πρέπει οπωσδήποτε, τότε μόνο με , κατάλληλο πρόσθετο και τη γνώση ότι το σκληρυμένο στρώμα χάνεται στη ραφή. Μετά τη το εξάρτημα πρέπει να και να βαφτεί ξανά, αν πρόκειται να ανακτήσει την του.