Οι μορφές διάβρωσης
Βελονισμός, , διακρυσταλλική, σε σχισμές και επαφής
AI generated δεν είναι το ίδιο με . Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε μορφές, και η καθεμία έχει τα δικά της αίτια και αντίδοτα: ο βελονισμός τρώει σημειακά, η σπάει υπό εφελκυσμό, η διακρυσταλλική καταστρέφει τα όρια των κόκκων. Όποιος μπορεί να τις ξεχωρίζει, διαλέγει το σωστό υλικό — και το σωστό πρόσθετο.
Όταν το μέταλλο «σκουριάζει», σχεδόν πάντα κρύβεται από πίσω μία από πολλές μορφές διάβρωσης — και η καθεμία θέλει άλλο αντίδοτο. Τις πέντε πιο σημαντικές πρέπει να μπορείς να τις ξεχωρίζεις.
είναι η πιο ύπουλη επίθεση στους ανοξείδωτους χάλυβες. Σε μικροσκοπικά σημεία σπάει το προστατευτικό , και τρώει μια τρύπα προς το βάθος — ενώ η επιφάνεια δίπλα μένει καθαρή. Αίτιο είναι σχεδόν πάντα τα χλωριούχα (αλμυρό νερό, αλάτι δρόμων, πισίνα). Καθοριστική είναι η περιεκτικότητα σε : όσο περισσότερο , τόσο πιο ανθεκτικό. Γι' αυτό το 316 (με Mo) αντέχει καλύτερα τα χλωριούχα από το 304 (χωρίς Mo).
(SpRK) χτυπά τους αυστενιτικούς ευγενείς χάλυβες υπό εφελκυστική τάση σε περιβάλλον με χλωριούχα και υψηλή θερμοκρασία. Το ύπουλο: το υλικό σπάει ξαφνικά, ενώ οπτικά μόλις που φαίνεται διαβρωμένο. Ο συνδυασμός εφελκυστική τάση + χλωριούχα + θερμοκρασία αρκεί. Οι εσωτερικές τάσεις από τη είναι κλασικό αίτιο — γι' αυτό η εδώ είναι διπλά σημαντική.
καταστρέφει τον χάλυβα κατά μήκος των ορίων των κόκκων. Αίτιο είναι η : όταν κατά τη σχηματιστούν καρβίδια χρωμίου στα όρια των κόκκων, εκεί ακριβώς λείπει το προστατευτικό . Αυτό συμβαίνει σε «ευαισθητοποιημένους» ευγενείς χάλυβες μετά τη θέρμανση στους 500–800 °C. Αντίδοτο: ποιότητες με χαμηλό άνθρακα («L») ή σταθεροποιημένες ποιότητες με τιτάνιο/νιόβιο.
δημιουργείται σε στενές σχισμές, όπου το μέσο λιμνάζει και λείπει το οξυγόνο — κάτω από στεγανοποιήσεις, κεφαλές βιδών, επικαλυπτόμενα ελάσματα και κακοσυγκολλημένες ραφές. Η έλλειψη οξυγόνου εμποδίζει το να αυτοεπισκευαστεί. Αντίδοτο: απόφυγε τις σχισμές, συγκόλλησε καθαρά και διαμπερώς, σχεδίασε στεγανές τις επιφάνειες στεγανοποίησης.
(διάβρωση επαφής) δημιουργείται όταν δύο μέταλλα με διαφορετική ευγένεια συνδεθούν ηλεκτρικά αγώγιμα και προστεθεί ηλεκτρολύτης (υγρασία). Το λιγότερο ευγενές μέταλλο θυσιάζεται — κλασικά: βίδα χάλυβα σε αλουμίνιο, ή γαλβανισμένο έλασμα δίπλα σε ανοξείδωτο. Αντίδοτο: διάλεξε υλικά με παρόμοιο δυναμικό ή απομόνωσέ τα γαλβανικά.
Σε αυτά προστίθεται η επιφανειακή αποφλοίωση (ομοιόμορφη σκουριά του δομικού χάλυβα) και η υψηλής θερμοκρασίας . Για τον συγκολλητή ισχύει: η μορφή διάβρωσης καθορίζει το υλικό ΚΑΙ το πρόσθετο. Το πρόσθετο πρέπει σε και να είναι τουλάχιστον τόσο υψηλό όσο το , αλλιώς η ραφή σκουριάζει πρώτη.