Βαφή επιφανειακής στοιβάδας

Ένα γρανάζι πρέπει εξωτερικά να είναι σκληρό (κατά της φθοράς), εσωτερικά όμως ανθεκτικό (για να μη σπάσει). Μια πλήρης βαφή θα το έκανε εύθραυστο από άκρη σε άκρη. Η λύση λέγεται : Μόνο η εξωτερική στοιβάδα βαφεί, ο πυρήνας παραμένει μαλακός και ανθεκτικός.

( + ) είναι η κλασική μέθοδος για χάλυβες χαμηλού άνθρακα όπως ο . Η διαδικασία:

1. : Το εξάρτημα μένει για ώρες στους 900–950 °C σε ατμόσφαιρα που αποδίδει άνθρακα. Ο διαχέεται στην επιφανειακή στοιβάδα, ώσπου εκεί να φτάσει 0,7–1,0 % C — ο πυρήνας κρατάει το 0,15 % του.

2. : Η απόσβεση κάνει την ενανθρακωμένη επιφανειακή στοιβάδα σκληρό , ενώ ο πυρήνας με λίγο άνθρακα παραμένει μαλακός.

Το αποτέλεσμα είναι ο τέλειος συνδυασμός: σκληρή επιφάνεια, ανθεκτικός πυρήνας. Το (Eht) σου λέει πόσο βαθιά φτάνει η σκληρή στοιβάδα — συνήθως 0,3 έως 2 mm.

δουλεύει με αντί για . Στους 500–570 °C το άζωτο διαχέεται στην επιφάνεια και σχηματίζει εξαιρετικά σκληρά νιτρίδια. Το μεγάλο πλεονέκτημα: Δεν γίνεται απόσβεση, άρα σχεδόν καμία παραμόρφωση. Οι νιτρωμένες στοιβάδες είναι πολύ σκληρές και , αλλά λεπτές (0,1–0,8 mm).

θερμαίνει μόνο την επιφανειακή ζώνη αστραπιαία με επαγωγικό πεδίο και την αποσβένει αμέσως. Είναι ιδανική για μεγάλα εξαρτήματα όπως στροφαλοφόροι άξονες και οδοντωτές ράβδοι: επιλεκτική, γρήγορη και με καθορισμένο βάθος βαφής.

Και οι τρεις μέθοδοι έχουν άμεση σχέση με τη :

• Οι χάλυβες ενανθράκωσης συγκολλούνται καλά πριν την (μαλακοί, χαμηλού άνθρακα). Μετά την η επιφάνεια είναι πολύ σκληρή και επιρρεπής σε ρωγμές για — οι ραφές συγκόλλησης ανήκουν στην μαλακή κατάσταση του πυρήνα, πριν την .

• Οι νιτρωμένες επιφάνειες δεν συγκολλούνται πια, χωρίς να καταστραφεί η σκληρή στοιβάδα.

• Αν συγκολλήσεις ένα εξάρτημα ενανθρακωμένο ή νιτρωμένο, καταστρέφεις στη ακριβώς τη σκληρή επιφανειακή στοιβάδα που χρειάζεται το εξάρτημα.