Οι ζώνες του ράμματος συγκόλλησης
, και — τρεις ζώνες, τρεις δομές
AI generated Ένα ράμμα συγκόλλησης δεν είναι ποτέ ομοιογενές. Αποτελείται από τρεις ζώνες: το λιωμένο , τη θερμασμένη () και το ανέπαφο . Η είναι σχεδόν πάντα το αδύναμο σημείο — εδώ χοντραίνει ο κόκκος, εδώ σχηματίζεται , εδώ σκάνε τα ράμματα. Όποιος ξέρει τις ζώνες, ελέγχει στο σωστό σημείο.
Όταν κοιτάς ένα ράμμα, βλέπεις ένα μέταλλο. Στην πραγματικότητα είναι τρεις διαφορετικές ζώνες, καθεμία με τη δική της δομή και τη δική της αδυναμία. Μόνο όποιος τις ξεχωρίζει καταλαβαίνει πού πραγματικά αποτυγχάνει ένα ράμμα.
Ζώνη 1: το . Αυτή είναι η περιοχή που έλιωσε από και . Έχει τυπική δομή χυτού — χοντρούς, προς το κέντρο αναπτυγμένους με στο κέντρο. Τις ιδιότητές του τις ελέγχεις μέσω του πρόσθετου (βλ. Υπολογιστή πρόσθετου συγκόλλησης).
Ζώνη 2: η (). Αυτό είναι το ακριβώς δίπλα στο ράμμα, που δεν έλιωσε αλλά θερμάνθηκε έντονα — ανάλογα με την απόσταση από το ράμμα μεταξύ 500 °C και πάνω από 1100 °C. Στη συμβαίνει το πραγματικό δράμα:
• Ζώνη χοντρού κόκκου (κοντά στη γραμμή τήξης, πάνω από 1100 °C): Ο κόκκος μεγάλωσε μαζικά. Ο χοντρός κόκκος είναι σκληρότερος, πιο ψαθυρός και πιο επιρρεπής σε ρωγμές — εδώ σχηματίζεται πιθανότερα κατά την ταχεία ψύξη.
• Ζώνη λεπτού κόκκου (περίπου 900 °C): Ο χάλυβας μετασχηματίστηκε εκ νέου και σχηματίστηκε λεπτόκοκκος — συχνά η καλύτερη, πιο όλκιμη ζώνη.
• Ζώνη αναθέρμανσης/αποσκλήρυνσης (κάτω από 723 °C): Στους βελτιωμένους χάλυβες εδώ αναθερμαίνεται η βελτίωση και ο χάλυβας γίνεται μαλακότερος από τον υπόλοιπο.
Ζώνη 3: το ανέπαφο . Διατηρεί τις αρχικές του ιδιότητες.
Η είναι σχεδόν πάντα το αδύναμο σημείο της ένωσης — όχι το ίδιο το ράμμα. Τρεις κίνδυνοι καραδοκούν εκεί:
1. μέσω . Χάλυβες με υψηλό άνθρακα και υψηλή αντοχή σχηματίζουν στη ζώνη χοντρού κόκκου γυαλιστερά σκληρό → . Αντίμετρο: και ελεγχόμενη ψύξη.
2. Αύξηση μεγέθους κόκκου. Όσο περισσότερη θερμότητα, τόσο πιο χοντρός ο κόκκος, τόσο πιο ψαθυρός. Αντίμετρο: περιορισμός της εισαγωγής θερμότητας, μην μένεις άσκοπα πολύ ώρα στο ίδιο σημείο.
3. Αποσκλήρυνση. Σε εν ψυχρώ σκληρυμένα ή βελτιωμένα υλικά η αντοχή πέφτει στη . Αυτό λύνεται μόνο μέσω επιλογής υλικού ή μετακατεργασίας.
Γι' αυτό η τοποθετείται πάντα εγκάρσια σε όλες τις τρεις ζώνες — , , . Η μέγιστη τιμή σκληρότητας στη είναι κεντρικό κριτήριο αποδοχής, όχι η του κέντρου του ράμματος.