Πρόσθετα συγκόλλησης & η επιλογή τους
Γιατί ποιο πρόσθετο — οι πέντε κανόνες που δεν σου λέει κανένα φύλλο δεδομένων
AI generated Το πρόσθετο συγκόλλησης αποφασίζει αν η ραφή σου θα κρατήσει ή θα σπάσει — και όμως η επιλογή του δεν εξηγείται σωστά σχεδόν πουθενά. Το πρέπει να ταιριάζει με την αντοχή, το κράμα και τη συνθήκη λειτουργίας του . Εδώ μαθαίνεις τους πέντε κανόνες με τους οποίους πιάνεις πάντα το σωστό σύρμα, ράβδο ή ηλεκτρόδιο.
Το είναι το εξάρτημα που κολλάς. Το είναι το υλικό που τροφοδοτείς — σύρμα, ράβδος ή ηλεκτρόδιο. Μαζί, αφού λιώσουν, δίνουν το , δηλαδή το μέταλλο από το οποίο πραγματικά αποτελείται η ραφή σου στο τέλος. Εδώ ακριβώς είναι το θέμα: Η ραφή σου δεν είναι ούτε καθαρό ούτε καθαρό πρόσθετο, αλλά μείγμα και από τα δύο.
Γι' αυτό δεν αρκεί να πάρεις «ένα οποιοδήποτε ανοξείδωτο σύρμα». Διαλέγεις το πρόσθετο έτσι ώστε αυτό το μείγμα στο τέλος να φτάσει τις ιδιότητες που χρειάζεται το εξάρτημα. Γι' αυτό υπάρχουν πέντε κανόνες.
Κανόνας 1: Η αντοχή πρέπει να είναι σωστή. Το πρόσθετο πρέπει να φτάνει τουλάχιστον την (Rm) του , κατά κανόνα και το . Για ένα λοιπόν δεν παίρνεις πρόσθετο για . Εξαίρεση είναι το σκόπιμο «undermatchen»: σε ευαίσθητους σε ρωγμές, υψηλάνθρακες χάλυβες παίρνεις σκόπιμα πιο μαλακό πρόσθετο, γιατί αποβάλλει καλύτερα τις τάσεις — αλλά μόνο αν η κατασκευή το επιτρέπει.
Κανόνας 2: Το κράμα πρέπει να ακολουθεί. Το πρόσθετο πρέπει να είναι τουλάχιστον τόσο κραματωμένο όσο το , αλλιώς η ραφή χάνει την ειδική της ικανότητα. Αν κολλήσεις έναν χάλυβα με ακραμάτωτο σύρμα, σκουριάζει ακριβώς η ραφή. Χρυσός κανόνας: ανοξείδωτο → πρόσθετο ανοξείδωτο, και σε μικτές συνδέσεις (χάλυβας πάνω σε ανοξείδωτο) διάλεξε το πιο κραματωμένο πρόσθετο.
Κανόνας 3: Προέβλεψε τη δομή. Στους ανοξείδωτους χάλυβες η σύσταση καθορίζει αν στη ραφή δημιουργείται ή — και λίγα τοις εκατό αποτρέπουν τις . Αυτό το υπολογίζεις με το : σχηματίζεις ένα (από Cr, Mo, Si, Nb) και ένα (από Ni, C, Mn) και διαβάζεις στο διάγραμμα ποια δομή προκύπτει. Ακριβώς αυτόν τον υπολογισμό κάνει αυτόματα ο υπολογιστής πρόσθετων στο Studio.
Κανόνας 4: Υπολόγισε την . Το δεν λιώνει μόνο το πρόσθετο, αλλά και ένα μέρος του . Αυτό το ποσοστό αραιώνει τη ραφή — την . Στη ρίζα μπορεί να φτάσει μέχρι 40 %. Αν δεν το υπολογίσεις, η πρόβλεψη δομής από τον κανόνα 3 δεν ισχύει πια.
Κανόνας 5: Η συνθήκη λειτουργίας αποφασίζει. Το ίδιο χρειάζεται ανάλογα με τη χρήση άλλο πρόσθετο: στο κρύο ένα , όλκιμο με καλή ; στη ζέστη ένα ανθεκτικό στον ερπυσμό; στη ένα κατάλληλα κραματωμένο.
Σε αυτά προστίθενται οι τέσσερις βασικοί τύποι πρόσθετου. Το για /- είναι σύρμα πλήρους διατομής. Το έχει πλήρωση σκόνης που σχηματίζει σκουριά και παρέχει . Το για με ηλεκτρόδιο φέρνει την του — για ολκιμότητα, για τα εύκολα, για διάτρηση της ρίζας. Και η τροφοδοτείται ξεχωριστά, η μέθοδος δεν χρειάζεται επένδυση.
Η ονομασία κατά το πρότυπο σου λέει τα υπόλοιπα. Ένα συμπαγές σύρμα κατά DIN EN ISO 14341-A λέγεται για παράδειγμα «G 42 4 M21 3Si1» — G για συμπαγές σύρμα, 42 για το (τουλάχιστον 420 MPa), M21 για το (αργό + CO₂), 3Si1 για το κράμα. Τα ηλεκτρόδια φέρουν κατά DIN EN ISO 2560 κωδικούς όπως «E 42 5 B 4 2 H5». Όποιος μπορεί να διαβάσει αυτούς τους κωδικούς βλέπει με μια ματιά αν το πρόσθετο ταιριάζει — αντοχή, , τύπο επένδυσης και όριο υδρογόνου.