Ανθεκτικοί στη φθορά & θωρακισμένοι χάλυβες

Αυτοί οι χάλυβες έχουν μόνο μία δουλειά: να αντέχουν. Οι ανθεκτικοί στη φθορά χάλυβες όπως ο Dillidur (400–600 HB) αντιστέκονται στην τριβή και στις πέτρες σε εκσκαφείς, μύλους και χοάνες. Οι θωρακισμένοι χάλυβες όπως ο Armox (370–600T) αντέχουν σε πυρά. Και ο χαλυβδομάγγανος Hadfield είναι μια κατηγορία μόνος του: στην κατάσταση παράδοσης είναι όλκιμος και μαλακός, αλλά υπό κρούση και πίεση σκληραίνει μόνος του την επιφάνειά του – η τον κάνει υλικό για σιαγόνες θραυστήρα, αλλαγές τροχιάς και δόντια εκσκαφέα.

Το τίμημα για αυτή την : υψηλές περιεκτικότητες σε κραματικά στοιχεία και υψηλή τιμή ισοδυνάμου . Οι ανθεκτικοί στη φθορά και οι θωρακισμένοι χάλυβες βρίσκονται στο CEV πολύ πάνω από 0,5 – κατά το στη σχηματίζουν αμέσως σκληρό, επιρρεπή σε ρωγμές . Η τέχνη είναι να κυριαρχήσεις ακριβώς αυτή τη ζώνη.

Κάθε ποικιλία απαιτεί τη δική της στρατηγική. Τους ανθεκτικούς στη φθορά χάλυβες (Dillidur) τους συγκολλάς με μαλακό μαρτενσιτικό, χαμηλά κραματωμένο πρόσθετο και ελεγχόμενη προθέρμανση – η ραφή επιτρέπεται να είναι πιο μαλακή από το , αυτό απορροφά τις τάσεις. Οι θωρακισμένοι χάλυβες (Armox) απαιτούν χαμηλή εισαγωγή θερμότητας, γιατί πολλή ζέστη καταστρέφει την προστατευτική τους ικανότητα – οι βαλλιστικές ιδιότητες εξαρτώνται από τη δομή. Ο χαλυβδομάγγανος Hadfield είναι ο ιδιόρρυθμος: ΔΕΝ επιτρέπεται να προθερμανθεί και ΔΕΝ επιτρέπεται να συγκολληθεί ζεστός, αλλιώς αποβάλλονται καρβίδια και ο χάλυβας γίνεται ψαθυρός. Εδώ ισχύει: συγκόλληση εν ψυχρώ, μικρά πάσα, κράτα το τεμάχιο δροσερό – αν χρειαστεί, ενδιάμεση ψύξη με νερό.

Κοινό σε όλους: Η συγκόλληση είναι σχεδόν πάντα το πιο μαλακό σημείο στο σύστημα. Αυτό είναι σκόπιμο – μια όλκιμη ραφή απορροφά τις αντί να ραγίζει.