Opkolingsdiepte
De opkolingsdiepte geeft aan hoe diep de koolstofatomen in het metaal doordringen om het te harden. Bij te diepe indringing kan de kern van het stuk te hard en scheurgevoelig worden.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
De opkolingsdiepte is de afstand van het oppervlak van een metaal tot een vastgestelde koolstofconcentratie na het oppervlakteharden. Tijdens het hardingsproces reageren de koolstofatomen met de metaalionen en vormen daarbij nieuwe, hardere verbindingen.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Een te grote opkolingsdiepte kan leiden tot een hardnekkige kern van het werkstuk, die gevoelig is voor scheuren. Dit kan vooral bij stijve materialen zoals martensiet of gehard staal problemen geven. Een te lage hardheid in de kern kan de mechanische sterkte en taaiheid van de lasnaad verminderen.
Werkprakrijk & instructies
Om een optimale opkolingsdiepte te bereiken, controleer je de hardingsmethoden nauwkeurig. Bij oppervlakteharden is het belangrijk om de temperatuur en tijd van het hardingsproces zorgvuldig in te stellen. Voor staalsoorten met een hoog koolstofgehalte (bijv. >0,6%) moet een opkolingsdiepte van minimaal 1 mm worden gegarandeerd. Bij lagere koolstofgehalten is een diepere opkoling minder kritisch.