Beugings-looptijden-methode
De beugings-looptijden-methode meet de tijd die ultrasone golven nodig hebben om te buigen bij scheurtips. Het bepaalt nauwkeurig fouthoogtes en -dieptes, onafhankelijk van de reflectiviteit.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
Bij de TOFD-methode werken twee probes tegenover elkaar, één zendt, één ontvangt. Aan de uiteinden van een scheur wordt de ultrasoon niet teruggekaatst maar gebogen, en deze diffractiegolven lopen naar de ontvanger. Uit het tijdsverschil tussen het signaal van de bovenste en dat van de onderste scheurtip berekent het apparaat de diepteligging en hoogte van de fout. Omdat de methode gebruikmaakt van diffractie en niet van echo, is hij bijna onafhankelijk van hoe gunstig het foutvlak ten opzichte van de geluidsbundel staat.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Juist daarin ligt het voordeel ten opzichte van de klassieke echomethode: een steil staande, slecht reflecterende scheur wordt toch gevonden. Daarom wordt de methode toegepast bij zwaar belaste lassen en daar waar het gaat om de beoordeling van scheurgroei. De grenzen liggen vlak onder het oppervlak en bij de wortel, omdat daar het zend- en achterwandsignaal de weergave overdekken.
Werkplaatspraktijk & instructies
Keuzefrequentie, probehoek en afstand worden bepaald door wanddikte en materiaal, gebruikelijk zijn enkele megahertz. De golflengte wordt niet ingesteld, die volgt uit frequentie en geluidssnelheid: bij 5 MHz in staal ligt die in de orde van ongeveer één millimeter, en fijner dan dat is niet op te lossen. Voor het onderzoek wordt het apparaat ingesteld op een referentiestuk met bekende fouten, en het oppervlak moet gelijkmatig aan te koppelen zijn. Alleen wie daarvoor gekwalificeerd is, mag beoordelen.