Rekgrens
De rekgrens is de maximale spanningswaarde tot waar een materiaal plastisch vervormt en niet meer terugveert. Voor aluminium en hoogsterkte staalsoorten is er geen duidelijke vloeigrens, daarom wordt de rekgrens als veiligheidsgrens gebruikt.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
De rekgrens is het punt waarop een materiaal zijn elastische vervormbaarheid verliest en plastisch vervormt. Dit gebeurt door het omschakelen van de atomaire kristalstructuur en het vormen van nieuwe verbindingen tussen de atomen.
Metallurgische relevantie en risico's bij het lassen
Als een materiaal over zijn rekgrens wordt belast, ontstaan scheuren of breuken. Dit kan vooral optreden bij aluminium en hoogsterkte staal, omdat deze geen duidelijke vloeigrens hebben. Bij overschrijding van de rekgrens kan de lasnaad sterk vervormen of zelfs scheuren.
Werkplaatspraktijk en instructies
Om de rekgrens te respecteren, moet bij aluminium en hoogsterkte staal de spanning tijdens het lassen nauwkeurig worden gecontroleerd. De maximale spanning moet altijd onder de rekgrens blijven. Bij aluminium is dit typisch rond de 200 tot 300 MPa, bij hoogsterkte staal kan het hoger zijn, afhankelijk van het specifieke materiaal.