Time-of-flight diffraction
Time-of-flight diffraction is een ultrasone methode die geluidsgolven buigt aan randen en onvolkomenheden in lasnaden. Het meet de scheurhoogte en -lengte door de tijd van de geluidsgang te meten.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
Time-of-flight-diffractietechniek maakt gebruik van het fenomeen van geluidsdiffractie. Bij contact met randen of fouten in de lasnaad verandert de richting en snelheid van het geluid. De tijd die het geluid nodig heeft om van een zender naar een ontvanger te gaan, varieert afhankelijk van de locatie en grootte van de fout.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Deze techniek detecteert microscopische scheuren of vervormingen in lasnaden die niet zichtbaar zijn. Een te hoge scheurhoogte of -lengte kan leiden tot brosse breuk en daarmee tot falen van het onderdeel. Time-of-flight-diffractie is vooral belangrijk voor hoogbelaste toepassingen zoals machinebouw of luchtvaart.
Werkplaatspraktijk & instructies
Om time-of-flight-diffractietechniek toe te passen, heb je een ultrasoonapparaat met bijbehorende software nodig. De geluidszender wordt op de lasnaad geplaatst, terwijl de ontvanger langs de naad wordt bewogen. De tijdmeting gebeurt in microseconden. Een scheurhoogte van meer dan 0,5 mm of een scheurlengte van meer dan 1 cm is kritiek en duidt op potentieel falen.