Hardheidstest op lasverbindingen
De hardheidstest meet de weerstand van een materiaal tegen het indringen van een indenter over de lasnaad. Het identificeert ongewenste hardheidstoename die duidt op verhardingsneiging.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
De hardheidstest meet de weerstand van een materiaal tegen het indringen van een genormeerd indrukichaam. Dit gebeurt door het indrukichaam op de lasnaad te drukken en te meten hoe diep het lichaam in het metaal doordringt.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Ongewenste hardheidsverhogingen in het microstructuur kunnen leiden tot scheuren en breuk. Een te harde lasnaad kan ook de mechanische eigenschappen van het materiaal aantasten, wat vooral gevaarlijk kan zijn bij hoogbelaste toepassingen.
Werkplaatspraktijk & instructies
De hardheidstest wordt uitgevoerd met een Brinell- of Rockwell-hardheidstester. Het indrukichaam wordt op de lasnaad gedrukt en de diepte van het indringen wordt gemeten. Voor staallassen mag de hardheid van de naad niet meer dan 1,2 tot 1,5-maal zo hoog zijn als het basismetaal. Bij onacceptabele resultaten is een nieuwe las nodig.