Hardheidsdiepte volgens DIN
De hardheidsdiepte volgens DIN is de afstand van het oppervlak van een oppervlaktegehard onderdeel tot het punt waar een gedefinieerde grenshardheid wordt onderschreden. Het toont de omvang van de veranderde zone.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
De hardingsdiepte volgens DIN verwijst naar het gebied in een materiaal dat is veranderd door een hardingsbehandeling zoals oppervlakteharden (RSG). Bij deze methode wordt het oppervlak van het materiaal gehard, terwijl de kern zachter blijft. Dit gebeurt door warmte toe te passen en vervolgens af te koelen onder een beschermend deken.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Een te geringe hardingsdiepte kan ertoe leiden dat het oppervlak van het onderdeel onvoldoende gehard is en daardoor gevoelig is voor scheuren of slijtage. Een te grote hardingsdiepte daarentegen kan leiden tot een te hoge hardheid van het oppervlak, waardoor het materiaal gevoelig wordt voor breuken. Bovendien kan een ongelijkmatige hardingsdiepte leiden tot spanningsverschillen, die ook scheuren kunnen veroorzaken.
Werkplaats Praktijk & instructies
Om de hardingsdiepte volgens DIN te waarborgen, moeten de volgende stappen worden ondernomen:
1. Voorbereiding van het materiaal: Zorg ervoor dat het materiaal schoon en vrij van verontreinigingen is.
2. Toepassing van de hardingsbehandeling: Pas de oppervlaktehardingsmethode (RSG) toe met de voorgeschreven warmte- en tijdsinstellingen.
3. Afkoelen onder beschermend deken: Koel het materiaal af onder een beschermend deken om een gelijkmatige hardheidsverdeling te garanderen.
4. Meten van de hardingsdiepte: Gebruik een hardheidsmeter om de hardingsdiepte volgens DIN te meten en te controleren of deze voldoet aan de voorgeschreven norm.