Inductief harden
Inductief harden is een snel oppervlaktehardingsproces waarbij het oppervlak van een materiaal door een wisselend magnetisch veld wordt verhit en afgekoeld. Dit verhoogt de hardheid en sterkte van de oppervlaktelagen.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
Inductieharding maakt gebruik van een hoogfrequent magnetisch wisselveld dat elektriciteit in het metalen onderdeel geleidt. Dit creëert door zelfinductie een lokale warmtebarrière op het oppervlak van het materiaal. Het oppervlak wordt bliksemsnel verhit en direct afgekoeld.
Metallurgische relevantie en risico's bij het lassen
De snelle hardingsvorming kan leiden tot lokale spanningsopbouw, wat kan resulteren in scheuren of vervormingen in het materiaal. Het is belangrijk dat het materiaal geschikt is voor inductieharding en dat het wisselveld correct wordt ingesteld om een gelijkmatige hardheidsverdeling te bereiken.
Werkplaatspraktijk en instructies
• Uitrusting: Gebruik een inductiehardingsapparaat met een hoogfrequente wisselveldfrequentie (bijv. 50 kHz).
• Voorbereiding: Reinig het oppervlak van het materiaal grondig en verwijder al het vuil of verf.
• Instellingen: Stel de gewenste hardheid in op basis van het beoogde eindresultaat (HRC 30 tot 60).
• Procedure: Plaats het materiaal in het wisselveld en start het verwarmen. De duur van de hardingsbehandeling hangt af van de materiaaldikte, meestal 1 tot 2 seconden.
• Nabehandeling: Koel het oppervlak onmiddellijk na de hardingsbehandeling met koud water of lucht.