Interkristallijne precipitatieharding
Interkristallijne precipitatieharding verhoogt de mechanische sterkte door het inbouwen van nanodeeltjes op de korrelgrenzen, wat dislocatiebewegingen blokkeert.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
Interkristallijne precipitatieharding verwijst naar het inbrengen van nanodeeltjes zoals silicium of nitride op de korrelgrenzen van het metaal. Deze deeltjes vormen obstakels voor de beweging van dislocaties in de atomen, wat de beweging en dus de hardheid verhoogt.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Deze harding kan worden bereikt door te snelle afkoeling of door speciale toevoegingen zoals silicium. Het verbetert de sterkte, maar kan ook leiden tot hete scheuren als de koeling niet gecontroleerd is. Te hoge hardheid kan het materiaal breekbaar maken en tot breuken leiden.
Werkplaatspraktijk & aanwijzingen
Om interkristallijne precipitatieharding te bereiken, moet het smeltbadproces worden gecontroleerd. Bij staal met siliciumgehalte is een koeltijd van 10 tot 20 seconden na het lassen aan te raden. Vermijd te hoge koelsnelheden, omdat deze tot hete scheuren kunnen leiden.