Kernhardheid
De kernhardheid is de hardheid in het midden van een gehard onderdeel, buiten de rand. Het beïnvloedt de taaiheid en vermoeiingssterkte.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
De kernhardheid ontstaat door de warmtebehandelde metaalstructuren, vooral in staal. Bij de hardingsmethode wordt het materiaal tot een hoge temperatuur verhit en daarna snel afgekoeld, wat leidt tot de vorming van glasharde structuur zoals martensiet.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Een ongelijkmatige kernhardheid kan leiden tot scheuren en breuk in het onderdeel. Bij een te hoog martensietgehalte (te snelle afkoeling) wordt het materiaal hard en gevoelig voor hete scheuren. Een te langzame afkoeling kan leiden tot een te zachte kernstructuur, wat de taaiheid vermindert.
Werkplaatspraktijk & instructies
Om een gelijkmatige kernhardheid te garanderen, is het cruciaal om de juiste afkoelingsmethode te waarborgen. Dit omvat het gebruik van koelwater of koelgassen met de juiste temperatuur en de juiste koelprocedure. De tijd en temperatuur van het hardingsmiddel en de koelsnelheid moeten nauwkeurig worden aangehouden om een optimale kernhardheid te bereiken.