Oppervlaktehardheid
De oppervlaktehardheid is de hoogste hardheid aan de rand van een werkstuk, ontstaat door thermische of thermochemische behandelingen en beïnvloedt het gedrag onder mechanische belasting.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
De oppervlaktehardheid ontstaat door de rangschikking van atomen in het bovenste microkorrel. Bij verhoogde temperatuur en speciale chemische omgevingen kunnen deze atomen zich organiseren in een harder kristalrooster, wat de hardheid verhoogt.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Een hoge oppervlaktehardheid kan het werkstuk beter beschermen tegen mechanische belasting. Het kan echter ook leiden tot scheuren als het verschil met de kernhardheid te groot is. Bovendien beïnvloedt het de bewerkbaarheid en het lassen van het materiaal.
Werkplaatspraktijk & richtlijnen
Om een optimale oppervlaktehardheid te bereiken, moet je de temperatuur en duur van de behandeling nauwkeurig controleren. Bij staal met een hoog koolstofgehalte (zoals HSS) moet de koeltijd na het lassen worden geminimaliseerd om scheuren te voorkomen. Gebruik voor metingen een Rockwell-hardheidstester of een Brinell-hardheidsproef.