Thermografische lock-in-excitatie
Thermografische lock-in-excitatie is een actieve thermografietechniek met gemoduleerde thermische excitatie voor het nauwkeurig detecteren van kleine materiaalfouten. Het minimaliseert variaties in emissiecoëfficiënt van het oppervlak door faseverschoven evaluatie.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
Thermografische lock-in-excitatie maakt gebruik van een gemoduleerde thermische excitatie om materiaalfouten te detecteren. De excitatie wordt gegenereerd in een bekend frequentiebereik en de respons van het materiaal op deze excitatie wordt gemeten. Door faseverschoven evaluatie wordt de invloed van variaties in het emissievermogen van het oppervlak geminimaliseerd, wat een nauwkeurigere detectie mogelijk maakt.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Deze techniek is bijzonder nuttig voor het detecteren van kleine materiaalfouten en vervormingen in lasnaadgebieden. Onjuiste excitatieparameters of een onnauwkeurige evaluatie kunnen leiden tot ontbrekende of vervalste resultaten, wat de kwaliteitsborging kan beïnvloeden.
Werkplaatspraktijk & instructies
Om thermografische lock-in-excitatie succesvol toe te passen, moeten de volgende stappen in acht worden genomen:
1. Excitatie-instellingen: De excitatiefrequentie en -amplitude moeten nauwkeurig worden ingesteld om het gewenste materiaalgedrag te genereren.
2. Evaluatie: De faseverschoven evaluatie moet correct worden uitgevoerd om variaties in het emissievermogen van het oppervlak te compenseren.
3. Kalibratie: Regelmatige kalibratie van de meetapparatuur is noodzakelijk om de nauwkeurigheid van de resultaten te waarborgen.