Hardingsfactor van de warmte-beïnvloede zone
De hardingsfactor van de warmte-beïnvloede zone meet de relatieve toename van hardheid in de las en omgeving. Hij is bepalend voor de risicobeoordeling van waterstofscheuren.
Fysisch-chemisch werkingsmechanisme
De hardingsfactor geeft aan hoe sterk de hardheid in de warmtebeïnvloede zone (WEZ) toeneemt vergeleken met het onbeïnvloede basismateriaal. Dit gebeurt door een veranderde korrelgrootte en kristalstructuur.
Metallurgische relevantie & risico's bij het lassen
Een te hoge hardingsfactor kan leiden tot waterstofscheuren, vooral bij harde staalsoorten zoals martensiet. Dit verhoogt het risico op spanningscorrosie en vermindert de levensduur van de lasnaad.
Werkplaatspraktijk & instructies
Om de hardingsfactor te minimaliseren, let je op een correcte afkoeling. Gebruik bij harde staalsoorten een gecontroleerde koelmethode zoals warmtebehandeling na het lassen. Bij hoog hardende materialen (bijv. HSS) moet de maximale hardheid in de WEZ beperkt blijven tot 500 HB of minder.