Randschichtharden
, , inductieharden — harde schil, taaie kern
AI generated Soms wil je alleen het oppervlak hard — de kern moet taai blijven. Dat leveren de randlaaghardingsmethoden: , en inductieharden. Tandwielen, assen en lagers lopen daarmee hard aan het oppervlak en taai van binnen. Wie ze kent, begrijpt ook de oppervlaktehardingsstaal.
Een tandwiel moet aan de buitenkant hard zijn (tegen slijtage), maar van binnen taai (zodat het niet breekt). Een volledig harden zou het door en door bros maken. De oplossing heet : Alleen de buitenste laag wordt gehard, de kern blijft zacht en taai.
( + ) is de klassieke methode voor laaggelegeerde staalsoorten zoals . De werkwijze:
1. : Het onderdeel ligt urenlang bij 900–950 °C in een koolstofafgevende atmosfeer. De diffundeert in de randlaag tot daar 0,7–1,0 % C zit — de kern behoudt zijn 0,15 %.
2. : Afschrikken maakt de opgekoolde randlaag tot hard , terwijl de koolstofarme kern zacht blijft.
Het resultaat is de perfecte combinatie: hard oppervlak, taaie kern. De (Eht) vertelt je hoe diep de harde laag reikt — typisch 0,3 tot 2 mm.
werkt met in plaats van . Bij 500–570 °C diffundeert stikstof in het oppervlak en vormt extreem harde nitriden. Het grote voordeel: er vindt geen afschrikken plaats, dus bijna geen vervorming. Genitreerde lagen zijn zeer hard en , maar dun (0,1–0,8 mm).
verhit alleen de randzone bliksemsnel met een inductieveld en schrikt onmiddellijk af. Dat is ideaal voor grote delen zoals krukassen en tandheugels: selectief, snel en met een gedefinieerde hardingsdiepte.
Alle drie de methoden hebben direct te maken met het :
• Oppervlaktehardingsstaal is vóór het goed lasbaar (zacht, laaggelegeerd). Na het is het oppervlak te hard en te scheurgevoelig om te — lasnaden horen in de zachte kerntoestand, vóór het .
• Genitreerde oppervlakken zijn niet meer te lassen zonder de harde laag te vernietigen.
• Als je een oppervlaktegehard of genitreerd onderdeel last, vernietig je in de precies de harde randlaag die het onderdeel nodig heeft.