Titanium & titaniumlegeringen

is het materiaal als het aankomt op sterkte bij minimaal gewicht – vliegtuigbouw, turbines, implantaten, chemische vaten. Het is net zo sterk als sommige staalsoorten, maar slechts half zo zwaar, en het roest praktisch niet. De prijs: Titanium is duur, en het is bij het absoluut compromisloos.

Men onderscheidt (Grade 1 tot en met 4, toenemend sterker en minder goed vervormbaar) van de legeringen. De ster onder hen is Ti6Al4V (Grade 5), een met aluminium en , die het grootste deel van de luchtvaarttoepassingen draagt. Daarnaast zijn er alfa-, bèta- en alfa-bèta-legeringen met elk hun eigen gedrag.

De allesbepalende eigenschap bij het : Titanium is bij hoge temperatuur extreem reactief. Vanaf ongeveer 400 °C neemt het gretig zuurstof, stikstof en waterstof uit de lucht op. Het resultaat is een verbrozelde, scheurgevoelige las – en je ziet het meteen aan de . Goudgeel is nog net oké, blauw is zorgwekkend, grijs-wit betekent: de las is schroot. Daarom geldt de ijzeren regel: het lasgebied moet niet alleen aan de voorkant, maar ook aan de wortel volledig onder staan, totdat het onder 400 °C is afgekoeld. Las je titanium "open" zoals staal, dan heb je verloren.

Praktisch betekent dat: met gelijkstroom, elektrode aan min, grote gasdop-opstelling of beter een sleepgasbel, plus van achteren. De werkplek moet schoon zijn – een eigen set roestvrijstalen borstels alleen voor titanium, handschoenen, geen vet, geen stof, geen lasspatten uit de naburige werkplek. Titanium vergeeft niets.

Daar komt de bij: Titanium zet weinig uit, maar de hoge sterkte bij kleine doorsnede betekent dunne platen, en dunne platen vervormen graag. Stuur tegen met hechtlassen en spaninrichtingen.