Slijtvaste & pantserstalen
Armox, Dillidur en Hadfield: hard in het gebruik, lastig bij het
AI generated Slijtvaste staalsoorten zoals Dillidur en pantserstaalsoorten zoals Armox zijn ontworpen voor maximale en . De Hadfield-mangaanhardstaal verstevigt onder slag zelfs zichzelf. Bij het vereist elke soort zijn eigen, strikte warmtebeheersing.
Deze staalsoorten hebben maar één taak: standhouden. Slijtvaste staalsoorten zoals Dillidur (400–600 HB) trotseren slijtage en steenslag in graafmachines, molens en trechters. Pantserstaalsoorten zoals Armox (370–600T) houden beschietingen tegen. En de Hadfield-mangaanhardstaal is een klasse apart: hij is in de leveringstoestand taai en zacht, maar verstevigt onder slag en druk zijn eigen oppervlak – de maakt hem tot het materiaal voor brekerkaken, wissels en graafmachinetanden.
De prijs voor deze : hoge legeringsgehalten en een hoge -equivalentwaarde. Slijtvaste en pantserstaalsoorten liggen qua CEV ver boven 0,5 – ze vormen bij het in de direct hard, scheurgevoelig . De kunst is om precies die zone te beheersen.
Elke soort vereist zijn eigen strategie. Slijtvaste staalsoorten (Dillidur) las je met zachtmartensitisch, laaggelegeerd toevoegmateriaal en gecontroleerde voorverwarming – de las mag zachter zijn dan het , dat vangt de spanningen op. Pantserstaalsoorten (Armox) vereisen lage warmte-inbreng, want te veel hitte vernietigt hun beschermende werking – de ballistische eigenschappen hangen af van de microstructuur. De Hadfield-mangaanhardstaal is de zonderling: hij mag NIET worden voorverwarmd en NIET heet worden gelast, anders slaan carbiden neer en wordt het staal bros. Hier geldt: koud lassen, kleine lagen, werkstuk koel houden – desnoods tussendoor met water koelen.
Gemeenschappelijk voor allemaal: de las is bijna altijd de zachtste plek in het systeem. Dat is de bedoeling – een ductiele las vangt de op in plaats van te scheuren.