Spawanie TIG — Metody spawania

TIG to skrót od -Inertgas — i to jest metoda, do której wszystkie inne muszą się porównywać. Przy pali się między nietopliwą a materiałem. Gaz obojętny — najczęściej — chroni i elektrodę przed atmosferą.

Najważniejsze: Elektroda się nie topi. Sterujesz i wprowadzaniem ciepła całkowicie niezależnie od dodatku, który ręcznie podajesz do jeziorka jako . To daje ci kontrolę, której nie oferuje żadna inna metoda — dlatego TIG to królewska dyscyplina dla warstw graniowych, cienkich blach i wysokiej jakości spoin.

Polaryzacja i podłączenia: co gdzie podłączyć?

Przy TIG obowiązuje sztywna zasada: Masa na plus, palnik na minus (prąd stały, elektroda minus = DC−). Wiele nowoczesnych inwertorów ma symetryczne gniazda — oba wyglądają tak samo, bo pierwotnie są przeznaczone do spawania . Jeśli symbol TIG na urządzeniu jest wytarty, pomoże spojrzenie na przyłącze gazu: zawsze znajduje się bezpośrednio obok bieguna minusowego.

Ponadto: zacisk masy jak najbliżej rowka! Każdy prąd spawania wytwarza pole elektromagnetyczne. Jeśli powiesisz masę metry dalej, zmuszasz prąd do ogromnego objazdu — skutkiem jest dmuchanie magnetyczne (arc blow): tańczy, rwie się, pryska na boki.

Średnica elektrody i natężenie prądu

Zasada: średnica elektrody wolframowej (w mm) razy 100 daje przybliżony maksymalny prąd. Elektroda 1,6 mm wytrzymuje więc do około 160 A, elektroda 2,4 mm około 240 A. Za cienka elektroda topi się kuliście i pozostawia wtrącenia wolframu w spoinie. Przy wyższych prądach mały standardowy palnik już nie wystarcza — wtedy potrzebujesz większego palnika lub chłodzonego wodą pakietu przewodów, inaczej palnik spali ci się w ręce.

Elektroda wolframowa: kolor zdradza domieszkę

Elektroda jest domieszkowana tlenkami, które poprawiają zapłon i zwiększają obciążalność prądową. Kolor na końcu elektrody wskazuje rodzaj (wg ISO 6848):

• Czerwony (2 % tor) i pomarańczowy (4 % tor): Znakomita trwałość, bardzo stabilny , wysoka obciążalność prądowa — kiedyś standard dla DC. Ale: tor jest radioaktywny i toksyczny. Nie wolno wdychać pyłu szlifierskiego. Z powodu promieniowania i utylizacji są wycofywane.

• Szary (2 % cer): Nowoczesny uniwersał — nie radioaktywny, dobry zapłon także przy niskich prądach, do AC i DC. Klasyczny zamiennik toru.

• Niebieski (2 % lantan) i złoty (1,5 % lantan): Nie radioaktywne, bardzo dobry zapłon i wysoka obciążalność — również typowy zamiennik toru.

• Biały (cyrkon): Do AC na aluminiu — bardzo stabilny, kulisty koniec elektrody.

• Zielony (czysty ): Klasyk do AC na aluminiu, ale niższa obciążalność prądowa.

Zapamiętaj: W większości warsztatów szary (cer) i niebieski (lantan) dawno zastąpiły czerwone i pomarańczowe elektrody torowe — ta sama wydajność, ale bez radioaktywności. Kto jeszcze szlifuje tor, bezwzględnie potrzebuje odsysania lub maski.

Wysunięcie elektrody: twoja tarcza ochrony gazowej

Jak daleko elektroda wystaje z dyszy gazowej, decyduje o ochronie gazowej. Zasada: wysunięcie odpowiada w przybliżeniu średnicy wewnętrznej dyszy gazowej — w standardowych zastosowaniach 5–8 mm. Za daleko elektroda wystaje w strumień powietrza, dzwon gazu ochronnego się rwie, a elektroda natychmiast chwyta tlen — porowate, utlenione, bezużyteczne spoiny są skutkiem.

Pułapka podkładki

Miedź i aluminium doskonale przewodzą prąd — ale tak samo ciepło. Podkładka z tych materiałów błyskawicznie odciąga ciepło spawania i z elementu: problemy z wtopieniem, odkształcenia i pęknięcia. Lepiej płytka niklowa lub pleciona mata niklowa — przewodzi prąd, ale jest złym przewodnikiem ciepła, więc ciepło procesowe pozostaje w elemencie.

Rodzaj prądu decyduje o materiale

• Prąd stały, elektroda minus (DC−): Do stali i stali nierdzewnej. Większość ciepła idzie do materiału, wtopienie jest głębokie i wąskie.

• Prąd przemienny (AC): Do aluminium i magnezu. Połówka dodatnia rozbija twardą („kathodische Reinigung“), połówka ujemna daje wtopienie.

Zastosowania są wszędzie tam, gdzie musi być czysto i szczelnie: rury ze stali nierdzewnej, konstrukcje aluminiowe, tytan w lotnictwie, cienkie blachy i wszędzie wysokiej jakości połączeń.

Nowoczesne maszyny: częstotliwość, charakterystyki i impuls

Rodzaj prądu to tylko połowa prawdy. Nowoczesne inwertory dają ci całą garść pokręteł, które z tego samego robią zupełnie inne narzędzie. Kto je zna, wyciąga z maszyny dwa razy więcej — kto je ignoruje, jedzie formułą 1 na drugim biegu.

Częstotliwość AC: zagęszczanie

Przy prąd kilka razy na sekundę przeskakuje między plusem a minusem. Klasyczne 50 Hz to standard. Nowoczesne urządzenia pozwalają podnieść częstotliwość — do 100, 200, często kilkuset herców. Co się dzieje? staje się węższy i sztywniejszy, zagęszcza się. Wtopienie jest głębsze i węższe, nawet w ciasnych szczelinach pozostaje czysto na torze, zamiast tańczyć. Przy spawaniu oznacza to: mniej szerokie jeziorko, mniej ciepła obok spoiny, mniej nalotów — przy pełnym kathodische Reinigung .

Charakterystyka: prostokąt, sinus czy trójkąt?

W niektórych urządzeniach dodatkowo określasz, jak przebiega prąd w każdej połówce — kształt krzywej.

• Prostokąt (+/−): Prąd natychmiast skacze do maksimum, pozostaje tam i dopiero przy przełączeniu na przeciwną stronę znowu skacze do maksimum. Agresywny, twarde wtopienie, maksymalna siła do rozbijania . Do grubszego aluminium.

• Sinus (klasyczny): Prąd powoli rośnie i powoli opada — w połówce dodatniej i ujemnej. Łagodny, spokojny , idealny do cienkiego materiału i wrażliwych elementów.

• Trójkąt (+/−): Szybki wzrost, szybki spadek — w obu połówkach. Złoty środek między prostokątem a sinusem.

Lepsze urządzenia pozwalają nawet łączyć te charakterystyki — w ten sposób ustawiasz spawanie prądem przemiennym punktowo do danego zastosowania.

Prąd stały: liniowy czy pulsowany?

W masz dwa podstawowe tryby. Liniowy pali się ze stałym prądem. oscyluje natomiast między dwiema wartościami: wysokim prądem impulsu, który nadtapia materiał, i niskim prądem podstawowym, który pozwala jeziorku ostygnąć, ale utrzymuje przy życiu.

Częstotliwość — ile razy na sekundę pulsuje — jest w wielu urządzeniach regulowana od 1 Hz do ponad 2.500 Hz. Przy 1–2 Hz maszyna pracuje jak maszyna do szycia: kropla, pauza, kropla. Widzisz wręcz, jak spoina powstaje łuska po łusce. Ustawisz na 2.500–3.000 Hz, pozostaje tylko ultra-wysoki pisk i ciągle stabilny — czyste, gładkie spoiny przy niskim wprowadzaniu ciepła.

TTP: pojedynczy strzał

Niektóre urządzenia oferują dodatkowo TTP (pojedynczy strzał). Ustawiasz, jak długo ma palić się — potem sam się wyłącza. Krótki, precyzyjny strzał, ledwo ciepło w elemencie. Idealny do sczepiania, cienkich blach i wszędzie, gdzie nie dajesz szansy na rozrost. W niektórych urządzeniach pojedynczy strzał można połączyć z zapłonem zwarciowym — zajarzasz elektrodę dokładnie tam, gdzie ma być punkt. Maksymalna precyzja.

Narastanie i opadanie: spawanie bez regulatora nożnego

Nie każdy ma na starcie regulator nożny. Przyciskiem ręcznym na palniku możesz ustawić czas narastania i opadania. Naciskasz przycisk, prąd powoli lub szybko narasta do ustawionego maksimum — startuje łagodnie, cienki koniec elektrody jest oszczędzany. Puszczasz, prąd kontrolowanie opada, aż do faktycznego wyłączenia. nie gaśnie gwałtownie, lecz wypełnia krater końcowy — żadnego początku pęknięcia na końcu spoiny.