Materiały dodatkowe do spawania i ich wybór
Dlaczego jaki dodatek — pięć zasad, których nie zdradzi ci żadna karta danych
AI generated Materiał dodatkowy decyduje, czy twoja spoina wytrzyma, czy pęknie — a mimo to wybór prawie nigdzie nie jest porządnie wyjaśniony. musi pasować do wytrzymałości, stopu i warunków pracy . Tutaj nauczysz się pięciu zasad, dzięki którym zawsze sięgniesz po właściwy drut, pręt lub elektrodę.
to element, który spawasz. to materiał, który dodajesz — drut, pręt lub elektroda. Razem, po stopieniu, tworzą , czyli metal, z którego ostatecznie składa się twój ścieg. O to chodzi: Twój ścieg nie jest ani czystym , ani czystym dodatkiem, lecz mieszanką obu.
Dlatego nie wystarczy chwycić „jakiegoś drutu nierdzewnego”. Dobierasz dodatek tak, aby ta mieszanka miała właściwości, których potrzebuje element. Jest na to pięć zasad.
Zasada 1: Wytrzymałość musi się zgadzać. Dodatek musi osiągać co najmniej (Rm) , a zwykle też . Do nie używasz dodatku do . Wyjątkiem jest celowe „undermatching”: dla stali wysokowęglowych, wrażliwych na pękanie, celowo używasz miększego dodatku, bo lepiej odpręża — ale tylko jeśli konstrukcja na to pozwala.
Zasada 2: Stop musi dotrzymać kroku. Dodatek musi być co najmniej tak samo wysokostopowy jak , inaczej ścieg traci swoje szczególne właściwości. Jeśli spawasz stal drutem niestopowym, sam ścieg zardzewieje. Zasada: stal nierdzewna → dodatek nierdzewny, a przy złączach różnoimiennych (stal–nierdzewna) wybierz dodatek wyżej stopowy.
Zasada 3: Przewidź mikrostrukturę. Dla stali nierdzewnych skład decyduje o tym, czy w ściegu powstanie czy — a kilka procent zapobiega . Obliczasz to za pomocą : tworzysz (z Cr, Mo, Si, Nb) i (z Ni, C, Mn) i odczytujesz z wykresu, jaka struktura powstanie. Dokładnie to robi automatycznie kalkulator dodatków w Studio.
Zasada 4: Uwzględnij . topi nie tylko dodatek, lecz także część . Ta część rozcieńcza ścieg — to . Przy ściegu graniowym może to być nawet 40%. Jeśli tego nie uwzględnisz, twoja prognoza mikrostruktury z Zasady 3 się nie utrzyma.
Zasada 5: Decyduje warunek pracy. Ten sam potrzebuje innego dodatku zależnie od zastosowania: na zimno — , ciągliwy dodatek o dobrej ; na ciepło — odporny na pełzanie; na — odpowiednio stopowy.
Do tego są cztery podstawowe typy dodatków. do spawania / to drut o pełnym przekroju. ma wypełnienie proszkowe, które tworzy żużel i dostarcza . do spawania elektrodą (SMAW) ma swoją — dla ciągliwości, dla łatwości, dla przetopu grani. A podaje się osobno; proces nie potrzebuje otuliny.
Standardowe oznaczenie mówi resztę. Drut lity wg DIN EN ISO 14341-A nazywa się np. „G 42 4 M21 3Si1” — G dla drutu litego, 42 dla (co najmniej 420 MPa), M21 dla (argon + CO₂), 3Si1 dla stopu. Elektrody wg DIN EN ISO 2560 noszą oznaczenia jak „E 42 5 B 4 2 H5”. Jeśli umiesz czytać te kody, od razu widzisz, czy dodatek pasuje — wytrzymałość, , typ otuliny i limit wodoru.