Metoda e kohës së difraksionit
Metoda e kohës së difraksionit mat kohën që valët ultrasonike devijojnë në majat e plasaritjeve. Ajo përcakton me saktësi lartësinë dhe thellësinë e defekteve pavarësisht nga reflektiviteti.
Mekanizmi fiziko-kimik i veprimit
Në metodën e kohës së difraksionit punojnë dy sonda përballë njëra-tjetrës, njëra transmeton, tjetra merr. Në majat e një plasaritjeje ultratingulli nuk reflektohet, por difraktohet, dhe këto valë difraksioni udhëtojnë drejt marrësit. Nga diferenca e kohës së fluturimit midis sinjalit të majës së sipërme dhe asaj të poshtme të plasaritjes, aparati llogarit pozicionin në thellësi dhe lartësinë e defektit. Për shkak se metoda përdor difraksionin dhe jo ekon, ajo është pothuajse e pavarur nga pozicioni i favorshëm i sipërfaqes së defektit ndaj rrezes akustike.
Rëndësia metalurgjike & rreziqet në saldim
Pikërisht këtu qëndron avantazhi ndaj metodës klasike të ekos: një plasaritje që qëndron e pjerrët dhe reflekton dobët gjendet gjithsesi. Prandaj metoda përdoret në tegelat me ngarkesë të lartë dhe aty ku kërkohet vlerësimi i përparimit të plasaritjeve. Kufijtë e saj janë menjëherë nën sipërfaqe dhe në rrënjë, sepse aty sinjali i transmetimit dhe ai i murit të pasmë mbulojnë treguesin.
Praktika në punëtori & udhëzimet e veprimit
Frekuenca e provës, këndi i sondës dhe distanca varen nga trashësia e murit dhe materiali, zakonisht disa megaherc. Gjatësia e valës nuk rregullohet, ajo del nga frekuenca dhe shpejtësia e zërit: në 5 MHz në çelik është në rendin e rreth një milimetri, dhe më e imët se kaq nuk mund të zbërthehet. Para provës aparati rregullohet në një trup krahasimi me defekte të njohura, dhe sipërfaqja duhet të lidhet në mënyrë të njëtrajtshme. Vlerësimin mund ta bëjë vetëm kush është i kualifikuar për këtë.