Shkrirja e bakrit-zinkut
Shkrirja e bakrit-zinkut është një korrozion selektiv i tunxhit, ku zinku shpërbëhet dhe mbetet një strukturë e poroze, e pasur me bakër. Kjo çon në humbjen e integritetit mekanik.
Mekanizmi fiziko-kimik i veprimit
Shkrirja e bakrit-zinkut është një reaksion kimik midis tunxhit (një raport lidhjeje bakri dhe zinku) dhe një mediumi korroziv, si ajri ose uji. Zinku shpërbëhet preferencialisht nga lidhja gjatë procesit të korrozionit, pasi është më i ndjeshëm ndaj reaksionit sesa bakri. Kjo çon në atë që zinku të tretet në formën e joneve të klorurit (p.sh. acid sulfurik) dhe mbetet një strukturë e pasur me bakër.
Rëndësia metalurgjike dhe rreziqet gjatë saldimit
Shkrirja mund të çojë në një ndryshim të madh të strukturës së shtresës së saldimit. Struktura e poroze, e pasur me bakër është më pak e qëndrueshme mekanikisht dhe humb zbutësinë dhe fortësinë e saj. Kjo rrit ndjeshmërinë ndaj çarjeve dhe çarjeve të nxehta. Për më tepër, dëmtimi nga shkrirja mund të shkurtojë ndjeshëm jetëgjatësinë e komponentëve.
Praktika e punëtorisë dhe udhëzimet e veprimit
Për të shmangur shkrirjen e bakrit-zinkut, pjesët e tunxhit duhet të pastrohen plotësisht para saldimit dhe të mbahen të thata. Kur zgjidhet metoda e saldimit, duhet të siguroheni që ajo është e përshtatshme për tunxhi dhe nuk shkakton korrozion shtesë. Ftohja e saktë pas saldimit mund të ndihmojë gjithashtu në parandalimin ose kufizimin e shkrirjes.