Yanma kaybı
Yanma kaybı, arkta buharlaşma veya oksidasyon nedeniyle kaynak banyosundaki alaşım elementlerinin kaybıdır. Bu, kaynak dikişini alaşımca fakirleştirir ve mukavemet, tokluk veya korozyon direncini azaltır. Kaynakçı bu kaybı uygun dolgu metalleri veya koruma önlemleriyle telafi etmelidir.
Fizikokimyasal etki mekanizması
Arkta sıcaklıklar 3000 santigrat derecenin üzerindedir. Düşük kaynama noktalı alaşım elementleri buharlaşır. Bunlara örneğin manganez (kaynama noktası 2061 santigrat derece) ve çinko (907 santigrat derece) dahildir. Titanyum veya alüminyum gibi diğer elementler havadaki veya oksitlerdeki oksijenle reaksiyona girer. Oksitler oluştururlar; bunlar cüruf olarak yüzer veya duman olarak kaçar. Bu, bu elementlerin sıvı metaldeki oranını düşürür.
Metalurjik önemi ve kaynakta riskler
Alaşım elementlerinin kaybı kaynak dikişinin özelliklerini değiştirir. Daha az manganez ve silisyum, daha kötü deoksidasyon ve daha düşük mukavemet anlamına gelir. Daha az krom, daha düşük korozyon direnci anlamına gelir. Çelik daha yumuşak olabilir veya tokluğunu kaybedebilir. Gözenekler, çatlaklar ve yetersiz mekanik değerler sonuç olabilir. Özellikle yüksek alaşımlı çeliklerde yanma kaybı kritiktir.
Atölye pratiği ve uygulama talimatları
Ana malzemeden daha yüksek alaşım içeriğine sahip bir dolgu malzemesi seç. Böylece yanma kaybını telafi edersin. Örnek: MAG kaynağında manganez yanma kaybı 10 ile 20 yüzde arasında olabilir. Bu nedenle, buna uygun daha yüksek manganez içeriğine sahip bir kaynak teli kullan. Doğru koruyucu gaz bileşimine dikkat et. CO2 gibi çok fazla aktif gaz oksidasyonu artırır. Kısa ark veya darbe tekniği ile çalış. Bu, kaynak havuzunun aşırı ısınmasını azaltır. Bazik örtülü elektrotlar kaynak metalini oksidasyona karşı daha iyi korur.