Oksigaz (Gaz Kaynağı) — Kaynak yöntemleri

— halk arasında "otogen" — tüm kaynak yöntemlerinin atasıdır. Bir yerine, burada bir alev ısı üretir: Bir yanıcı gaz (genellikle asetilen) oksijenle yanar ve 3000 °C'nin üzerine çıkar. Bu alevle metali eritir ve dolgu çubuğunu elle ilave edersin — hiç elektrik kaynağı olmadan.

Asetilen neden bu kadar ısınır?

Alev küçük bir kimya fabrikasıdır. Asetilen iki aşamada yanar: Önce ve hidrojene ayrışır ve taşınan oksijenle yanar — parlak yanan ilk yanma bölgesi, iç koni oluşur. Arkasında kalan kısım ortam havasındaki oksijenle yanar. İşte bu iki aşamalı yanma alevi çok sıcak (yaklaşık 3160 °C) ve aynı zamanda iyi ayarlanabilir yapar. Propan gibi diğer yanıcı gazlar daha azına ulaşır ve daha yavaş ısıtır — lehimleme ve ön ısıtma için yeterlidir, çeliğin kaynağı için asetilen referanstır.

Büyük avantaj: Bağımsızlık. Elektrik yok, koruyucu gaz tüpü yok, kaplamalı elektrot yok — sadece brülör, yanıcı gaz, oksijen ve bir dolgu çubuğu. Bu yöntem her yerde çalışır, elektrik prizinden uzakta bile.

Alev bir araçtır — ve onu ayarlayabilirsin

• Nötr alev: Oksijen ve yanıcı gaz doğru oranda, net tanımlı iç koni ile — çelik için.

• İndirgeyici alev (karbonca zengin): Daha fazla yanıcı gaz — sert lehimleme ve oksidasyona dayanamayan malzemeler için.

• Oksitleyici alev (oksijence zengin): Daha fazla oksijen — daha sıcak, ancak oksitleyici, sadece pirinç gibi özel durumlar için.

Alev ayarını sana söyler: Kısa, keskin sınırlı iç koni nötr demektir; uzun, saçaklı koni fazla oksijen; bulanık, soluk koni fazla yanıcı gaz demektir.

Brülör ve meme

Meme boyutunu sac kalınlığına göre seçersin — çok küçük meme yeterli ısı vermez, çok büyük sacı aşırı ısıtır. Kaynak "sola doğru" (ince saclar, brülör kaynak yönünde itilir) veya "sağa doğru" (kalın saclar, brülör yöne karşı çekilir) yapılır. Dolgu çubuğu çelik için genellikle düşük karbonlu ve pasa karşı bakır kaplıdır.

Otogenin hala rakipsiz olduğu dört görev:

1. Lehimleme ve sert lehimleme: göre ince fark: Lehimlemede sadece erir, katı kalır. Alev, çok kaba olacağı yerde kontrollü ısı sağlar: Bakır borular, radyatörler, mücevher, sıhhi tesisat, karoseri sacı.

2. Alevle kesme: Burada bir oksijen jeti ısıtılmış demiri adeta yakar ve üfler. Sac önce alevle tutuşma sıcaklığına getirilir, sonra saf oksijen jeti keser — kalın sacı başka hiçbir yöntem bu kadar ekonomik ayıramaz.

3. Onarım ve ince saclar: Karoseri, oluklar, saç kaplama — yumuşak, iyi ayarlanabilir ısının gerektiği yerler.

4. Isıtma, doğrultma ve : Alev aynı zamanda hassas bir ısı kaynağıdır. öncesi için, çarpılmış sacları doğrultmak için veya için kullanabilirsin — çok kaba olacağı görevler.

Bedeli: büyük ısı, çok çarpılma

Alev ısısını geniş bir alana verir — büyüktür, sac çarpılır ve tüm parçada oluşur. Bu yüzden ince sacda otogen deneyimli ellere aittir: Kızarana kadar ısıtan, dikiş durmadan dalgayı almıştır.

Güvenlik burada patronun işi: Asetilen son derece patlayıcıdır. Tüpleri asla yatarak kullanma, basınç düşürücü ve geri tepme emniyetlerini değiştirirken çalış, galvanizli parçaları yaparken zehirli çinko dumanları oluşur — iyi havalandır veya emiş kullan.

Dezavantajlar: Yavaştır, ısı girdisi büyüktür (çok çarpılma) ve dikiş kalitesi asla bir ark yöntemininkine ulaşmaz. Bu nedenle taşıyıcı yapılar için otogen bugün büyük ölçüde geride kalmıştır — ancak zanaat tekniği ve lehimleme için vazgeçilmezdir.