Απώλεια αποξείδωσης πυριτίου
Το πυρίτιο αντιδρά στο λουτρό τήγματος με το οξυγόνο και σχηματίζει πυριτικό. Αυτό εμποδίζει τον σχηματισμό πόρων, αυξάνει την αντοχή και την αντοχή στην κρούστα, αλλά πολύ πυρίτιο μπορεί να οδηγήσει σε ψαθυροποίηση.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Το πυρίτιο αντιδρά στη ρευστή λίμνη με το οξυγόνο (O₂) και σχηματίζει πυριτικό άλας (SiO₂). Αυτή η διαδικασία εμποδίζει το οξυγόνο να εισχωρήσει στη ραφή συγκόλλησης και να προκαλέσει πορώδεις. Ταυτόχρονα, το πυρίτιο αυξάνει την αντοχή και την αντοχή στην κλίμακα του συγκολλημένου σώματος χάλυβα.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Μια πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο (πάνω από περίπου 0,40 % σε συνδυασμό με άνθρακα) μπορεί να οδηγήσει σε ψαθυροποίηση της ραφής συγκόλλησης. Αυτό αυξάνει την ευαισθησία σε θερμά ρήγματα και μειώνει τη μηχανική αντοχή. Επιπλέον, μια ακατάλληλη περιεκτικότητα σε πυρίτιο μπορεί να οδηγήσει σε μια υγρή, γυαλιστερή σκληρή κατάσταση δομής, κάτι που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της ραφής συγκόλλησης.
Πρακτική εργαστηρίου & οδηγίες δράσης
Για να αξιοποιηθεί βέλτιστα η απώλεια αποξείδωσης του πυριτίου, η περιεκτικότητα σε πυρίτιο στο πρόσθετο υλικό θα πρέπει να είναι μεταξύ 0,15 % και 0,30 %. Αυτό εξασφαλίζει μια επαρκή ραφή συγκόλλησης χωρίς πόρους, χωρίς ψαθυροποίηση ή γυαλιστερές σκληρές καταστάσεις δομής. Σε υψηλή ταχύτητα τήξης ή κατά τη χρήση πρόσθετων υλικών με υψηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο, ο χρόνος τήξης και η ψύξη θα πρέπει να ελέγχονται για να διασφαλίζεται ομοιόμορφη ψύξη.