Βάθος ενανθράκωσης
Το βάθος ενανθράκωσης είναι το πάχος της στοιβάδας όπου επιτυγχάνεται μια καθορισμένη ελάχιστη σκληρότητα, όταν ένα τεμάχιο ψύχεται μετά την ενανθράκωση. Επηρεάζει την κατανομή σκληρότητας και τη δομή του υλικού.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Μετά την ενανθράκωση δημιουργείται στο υλικό ένα στρώμα με αυξημένη σκληρότητα, το οποίο εκτείνεται από την επιφάνεια προς το εσωτερικό. Το βάθος αυτού του σκληρού στρώματος εξαρτάται από τις συνθήκες ενανθράκωσης και το υλικό.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Ένα πολύ μικρό βάθος ενανθράκωσης μπορεί να οδηγήσει σε ανεπαρκή σκληρότητα στη ζώνη συγκόλλησης, γεγονός που επηρεάζει την ολκιμότητα και το επίπεδο αντοχής του υλικού. Μια πολύ ισχυρή ενανθράκωση μπορεί να οδηγήσει σε δομές επιρρεπείς σε ρωγμές και σε αυξημένη συσσώρευση τάσεων, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο ρωγμών.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να επιτευχθεί ένα βέλτιστο βάθος ενανθράκωσης, ο χρόνος ψύξης μετά την ενανθράκωση θα πρέπει να ελέγχεται με ακρίβεια. Ένα τυπικό βάθος ενανθράκωσης σε πολλούς χάλυβες είναι περίπου 0,5 έως 1 mm. Σε ειδικά υλικά ή απαιτήσεις σκληρότητας, αυτό το βάθος μπορεί να ποικίλλει και θα πρέπει να τηρείται στο εκάστοτε εγχειρίδιο του υλικού.