Ανακρυστάλλωση διεπιφάνειας
Ο σχηματισμός νέων, χωρίς τάσεις κόκκων προτιμάται σε υπάρχουσες διεπιφάνειες φάσεων ή όρια κόκκων. Αυτό επιταχύνει την αναδιάρθρωση του μικροσκοπίου υπό θερμική επίδραση.
Ανακρυστάλλωση διεπιφάνειας σημαίνει στην ουσία: Κατά τη συγκόλληση σχηματίζονται νέοι, συχνά λεπτότεροι κόκκοι στα όρια των κόκκων. Αυτό συμβαίνει όταν το υλικό μετά τη συγκόλληση δέχεται ξανά αρκετή θερμότητα. Αν το πετύχεις στοχευμένα, παίρνεις πιο ομοιογενές μικροσκοπικό και το κομμάτι γίνεται πιο σκληρό και με λιγότερες τάσεις.
Αν όμως αυτό συμβεί ανεξέλεγκτα, το μικροσκοπικό μπορεί να γίνει ανομοιόμορφο. Τότε έχεις μαλακά και σκληρά σημεία δίπλα-δίπλα, και ακριβώς εκεί σου σπάει εύκολα. Δεν θέλεις λοιπόν υπερβολική ψύξη ούτε συσσώρευση θερμότητας αμέσως μετά τη συγκόλληση.
Στην πράξη αυτό σημαίνει: Ρύθμισε την παροχή θερμότητας έτσι ώστε το εξάρτημα να μην κρυώσει απότομα. Όταν συγκολλάς χοντρά κομμάτια, συχνά είναι καλύτερα να μη βάλεις τη ραφή αμέσως σε παγωμένο νερό, αλλά να αφήσεις την ψύξη να γίνει ομοιόμορφα. Ένα καθαρό, ήρεμο λουτρό συγκόλλησης και όχι υπερθερμασμένο τήγμα είναι το άλφα και το ωμέγα.