Ζώνες Guinier-Preston
Μικροσκοπικά, απομεμιγμένα συσσωματώματα ατόμων σε υπερκορεσμένα στερεά διαλύματα όπως τα κράματα αλουμινίου, που αποτελούν το πρώτο βήμα της σκλήρυνσης. Παρεμποδίζουν την κίνηση των διαταραχών και έτσι αυξάνουν την αντοχή του υλικού.
Οι ζώνες Guinier-Preston είναι μικροσκοπικά συσσωματώματα ατόμων κράματος που σχηματίζονται κατά τη γήρανση των σκληρυνόμενων κραμάτων. Είναι το πρώτο βήμα της σκλήρυνσης μέσω κατακρήμνισης και προκαλούν σημαντική αύξηση της αντοχής, αλλά κάνουν το υλικό πιο ευαίσθητο σε διάβρωση υπό τάση.
Κατά τη συγκόλληση σκληρυνόμενων κραμάτων αλουμινίου πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι η εισαγωγή θερμότητας διαλύει ξανά αυτές τις λεπτές δομές. Η μικροδομή στη ζώνη θερμικής επίδρασης μαλακώνει και χάνει αντοχή – αυτό ονομάζεται υπεργήρανση.
Αν θέλεις να αποκτήσεις ξανά αντοχή μετά, πρέπει να κάνεις πλήρη επαναδιάλυση και τεχνητή γήρανση του εξαρτήματος μετά τη συγκόλληση. Αυτό συχνά δεν είναι εφικτό σε μεγάλες ή ήδη συναρμολογημένες κατασκευές. Τότε πρέπει να αποδεχτείς την απώλεια αντοχής στη ζώνη θερμικής επίδρασης και να διαστασιολογήσεις τη συγκόλληση ανάλογα.
Στην πράξη αυτό σημαίνει: Για συγκολλημένες κατασκευές καλύτερα να μην χρησιμοποιείς σκληρυνόμενα κράματα ή να προγραμματίσεις τη θερμική κατεργασία από την αρχή. Οι ακριβείς χρόνοι και θερμοκρασίες για ανόπτηση και γήρανση αναφέρονται στο φύλλο δεδομένων του κατασκευαστή – τηρήστε τα, δεν είναι μαγεία, αλλά χρειάζεται λεπτός χειρισμός.